เหล่าองครักษ์ลับที่คอยอารักขาห้องทรงพระอักษรอยู่โดยรอบเห็นเช่นนั้น ก็ปรากฏกายขึ้นทันที ล้อมคุ้มกันจักรพรรดิอู่เหวินตี้ไว้ทุกด้าน
ถงจื้อตกใจยิ่ง
เขารีบลุกขึ้น คิดจะเข้าไปร่วมคุ้มกันจักรพรรดิด้วย แต่กลับเบียดเข้าไปไม่ได้
ช่างเถิด ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็แล้วกัน
จักรพรรดิอู่เหวินตี้เพ่งพินิจนกกระดาษพับอย่างละเอียด สีหน้าระแวดระวังพลันคลายลง
“ไม่ต้องกังวล แยกย้ายกันเถิด นี่คือนกกระดาษพับขององค์หญิงน้อย คาดว่าหลานสาวแสนรักของเราคงคิดถึงเราแล้ว”
ถ้อยคำของจักรพรรดิอู่เหวินตี้เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
ทุกคนต่างนิ่งเงียบ ก่อนจะกลับไปประจำตำแหน่งเดิมอย่างเงียบเชียบ
ปากของนกกระดาษพับขยับขึ้นลง เสียงเล็ก ๆ น่ารักของเฉ็ดเฉ็ดพลันดังขึ้นทั่วห้องทรงพระอักษร
“เสด็จปู่ รีบส่งคนไปจับชู้ที่จวนตระกูลหนานกงเถิดเพคะ! พระชายาองค์รัชทายาทกับชู้กำลังพลอดรักกันอยู่ในห้อง!”
“เร็วเข้า เร็วเข้า ต้องไปให้ไวด้วยนะเพคะ!”
“อ้อ จริงสิ เรียกคนไปให้มากหน่อยนะเพคะ แล้วจับคนทั้งตระกูลหนานกงมาด้วย พวกเขาทำเรื่องชั่วร้ายไว้มากมาย จนมีควันดำเหม็นคลุ้งลอยออกมาจากตัว”
“พระชายาองค์รัชทายาทแอบคบชู้ในจวนเดิมได้ ก็เพราะพวกเขาคอยช่วยบังหน้าอยู่เบื้องหลัง ไม่สิ ต้องบอกว่าพวกเขาเป็นคนผลักดันเรื่องนี้ด้วยตัวเองต่างหาก”
“ยังพูดด้วยว่าจะกรอกยาพิษให้องค์รัชทายาท แล้วส่งพระองค์ไปตายด้วยเพคะ!”
“ยังมีเรื่องน่าตกใจอีกมากมายเลย”
“ช่างเถิด พูดไปชั่วครู่ก็คงไม่จบ สรุปแล้ว เสด็จปู่ รีบส่งคนมาจับชู้ด้วยกันเถิด หากพลาดโอกาสนี้ไปก็ไม่มีอีกแล้วนะเพคะ!”
นกกระดาษพับทำภารกิจเสร็จสิ้น ก็สลายกลายเป็นผุยผง
ภายในห้องทรงพระอักษรเงียบสงัด
ทุกคนที่ยังหายใจอยู่ต่างอ้าปากตาค้าง