“หืม? ของสิ่งใดหอมเช่นนี้?”
“นายท่าน เหมือนมีผงอะไรตกลงบนหน้าบ่าว โอ๊ย ดวงตาบ่าวแสบเหลือเกิน!”
สองสามีภรรยาหนานกงเฉียวมู่แรกเริ่มยังไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ทว่าจู่ ๆ ดวงตาก็ปวดแสบจนแทบทนไม่ไหว
ใบหน้าก็เริ่มคันยุบยิบ ราวกับถูกมดกัด จึงรีบยกมือขึ้นเกาเพื่อบรรเทาอาการคัน ทว่ายิ่งเกาก็ยิ่งคัน ไม่เกากลับยิ่งคันกว่าเดิม
“อ๊า! ทรมานเหลือเกิน! ใครก็ได้ รีบไปตามหมอมา ดวงตาข้าจะบอดอยู่แล้ว!”
“อ๊าาา ช่วยด้วย!”
สองสามีภรรยาตื่นตระหนกสุดขีด เพียงชั่วครู่ ใบหน้าก็ถูกข่วนจนลายพร้อยเป็นริ้วเลือดมั่วซั่ว แทบจะเสียโฉม
แต่สิ่งนี้ยังไม่น่ากลัวที่สุด
ร่างกายท่อนบนเริ่มคันขึ้นมาเช่นกัน มือทั้งสองแทบเกาไม่ทัน
จากนั้นไม่นาน ร่างกายท่อนล่างก็เริ่มคันตาม
ทั่วทั้งร่างคันยุบยิบ ราวกับมีมดนับพันนับหมื่นกัดกินฉีกทึ้ง พวกเขาเกาไม่หยุด ทว่าไม่อาจแก้ปัญหาได้เลยแม้แต่น้อย
ทรมานจนแทบอยากตาย
อยากใช้มีดเฉือนเนื้อหนังออกเสียให้รู้แล้วรู้รอด
หากทำเช่นนั้นแล้วจะหายคันหรือไม่?
ฮูหยินหนานกงทรมานจนแทบคลุ้มคลั่ง
“นายท่าน ข้าทรมานเหลือเกิน ดวงตาร้อนแสบไปหมด ราวกับจะบอดแล้ว ฮือ ๆ ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย!”
นางกลิ้งเกลือกไปมาบนพื้นไม่หยุด
ดูประหนึ่งว่าการทำเช่นนี้ช่วยบรรเทาอาการคันตามร่างกายได้บ้าง
หนานกงเฉียวมู่ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก เดิมทีเขายังคิดจะรักษาภาพลักษณ์ขุนนางเอาไว้ แต่เมื่อทนไม่ไหวจริง ๆ ก็กลิ้งเกลือกไปบนพื้นตามนาง
“ใครก็ได้! ใครก็ได้!”
“พวกเจ้าหูหนวกกันหรือไร?”
หากยังไม่ตามหมอมา เขาคงอยากตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด
บ่าวไพร่ได้ยินเสียงร้องเรียกก็เร่งรุดเข้ามาในโถง