ไอ้ลูกเต่า?
จ้าวจิ่นหวยโกรธจนกัดฟันแน่น
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา นอกจากช่วงก่อนหน้านี้ที่ถูกลอบสังหารอย่างไร้สาเหตุติดกันหลายวันแล้ว วันนี้นับเป็นวันที่เขาอัดอั้นและเสียหน้าที่สุด
เขาอยากวางยาพวกชาวบ้านชั้นต่ำเหล่านี้ให้ตายเสียจริง
เมื่อเห็นใบหน้าของจ้าวจิ่นหวยเขียวคล้ำแทบจะกลายเป็นสีเขียว เฉ็ดเฉ็ดก็ปรบมืออย่างตื่นเต้น กระโดดโลดเต้นพลางกล่าวว่า “ศิษย์พี่ ท่านอาห้า รีบดูเร็วเข้า ตอนนี้เขายิ่งเหมือนไอ้ลูกเต่าเข้าไปใหญ่ แถมยังเป็นเต่าสีเขียวด้วย!”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ พูดก็พูดเถิด เหมือนลูกเต่าจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ” องค์ชายห้าปรบมือคล้อยตามทันที เพราะเขาไม่ชอบเจ้าหนุ่มผู้นี้อยู่ก่อนแล้ว
จู่ ๆ ก็เข้ามาใกล้หลานสาวตัวน้อย ย่อมมีเจตนาไม่ดีเป็นแน่
เขาไม่ลืมว่า ในหัวของพระมารดาเจ้าหนุ่มนี่มีสิ่งชั่วร้ายที่ไม่ใช่คนไม่ใช่ผีอยู่ บางทีมันอาจกำลังจับตาดูหลานสาวตัวน้อยอยู่ในที่ลับก็เป็นได้
หลังจากหัวเราะจนพอใจแล้ว องค์ชายห้าก็ทำหน้าขรึมแล้วตำหนิ
“เจ้าหนุ่มตระกูลจ้าว ในฐานะบุรุษก็ต้องใจกว้าง อย่าเห็นเรื่องเล็กน้อยแล้วก่อเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ นับว่าไม่ใช่วิสัยของสุภาพชน”
ถ้อยคำนี้แทบจะพูดตรง ๆ ว่าใจแคบ
จ้าวจิ่นหวยโกรธจนกำมือแน่น
เขาไม่อยากให้จวนฉู่เซียงอ๋องต้องแบกรับข้อกล่าวหาว่าคิดกบฏเพราะความผิดพลาดของตน จึงทำได้เพียงอดกลั้น
“ขออภัยอย่างยิ่ง” จ้าวจิ่นหวยสูดหายใจลึก ฝืนกล้ำกลืนความอัปยศแล้วประสานมือกล่าวว่า “องค์ชายห้า องค์หญิงน้อย วันนี้วาจาและการกระทำของข้าหุนหันเกินไป ขอโปรดอภัยด้วย”
“ไม่ใช่พวกเราที่เจ้าควรขอขมา”
เฉ็ดเฉ็ดชี้ไปยังฝูงชนที่กำลังเงียบกริบ