เฉ็ดเฉ็ดพุ่งเข้าใส่อวี๋เหมียวเหมี่ยวที่กำลังถอดเสื้อผ้าราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ ก่อนเตะอีกฝ่ายกระเด็นไป
เสียงเล็กใสเต็มไปด้วยความรังเกียจ “กุ๊ก ๆ ๆ กุ๊ก ๆ ๆ เจ้าเป็นแม่ไก่ออกไข่หรือไร เสียงน่าเกลียดชะมัด!”
หงหงพรวดพราดเข้ามาในห้องหนังสือ แล้วรีบแก้ไขทันที
【นายท่านน้อย โปรดอย่าดูหมิ่นแม่ไก่】
เฉ็ดเฉ็ดกำลังตั้งใจดูเรื่องสนุก จึงไม่มีเวลาสนใจนาง
“เอ๊ะ เจ้ายังไหวหรือไม่?”
เฉ็ดเฉ็ดปีนขึ้นไปบนตั่ง โบกมือเล็ก ๆ ให้ถงรุ่นจือ ดวงตากลมใสเป็นประกายราวกับธารน้ำใส ชวนให้ผู้คนรู้สึกสงบใจ
แววตาของถงรุ่นจือในยามนี้สว่างจนน่าตกใจ
“แม่นางน้อย ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้ บุญคุณช่วยชีวิตนี้ข้าจะจดจำไปชั่วชีวิต...”
“หยุดก่อน!” ใบหน้าเล็กของเฉ็ดเฉ็ดฉายแววรังเกียจ “ข้าไม่ต้องการให้เจ้าตอบแทนด้วยการแต่งงานด้วยหรอก พวกเราต่างวัยกันมาก แม้เจ้าจะหน้าตาพอใช้ได้ แต่แก่เกินไปแล้ว”
สีหน้าของถงรุ่นจือแข็งค้าง
“ข้า...แก่จริงหรือ?”
เฉ็ดเฉ็ดโยนคำถามกลับไปให้เขา “เจ้าไม่แก่หรือ? หากข้าคำนวณไม่ผิด ปีนี้เจ้าก็อายุ 26 ปีแล้วกระมัง?”
ถงรุ่นจือขมขื่นอยู่ในใจ
ใช่แล้ว เขาอายุ 26 ปีแล้ว
ยังไม่ทันที่เขาจะทันเศร้า เฉ็ดเฉ็ดก็ยัดโอสถเม็ดหนึ่งเข้าปากเขา “โอสถเม็ดนี้ไม่ต้องเคี้ยวก็ละลายในปาก ถือว่าขายให้เจ้าถูก ๆ แล้ว”
“อ้อ จริงสิ อีกประเดี๋ยวอย่าลืมจ่ายค่าโอสถให้ข้าด้วย ไม่มากไม่น้อย...หนึ่งร้อยตำลึงเงินก็แล้วกัน”
“ได้ ขอบคุณ”
ถงรุ่นจือพยักหน้ารับทันที
ถึงแม้แม่นางน้อยจะไม่เอ่ยปาก เขาก็จะมอบเงินและของกำนัลตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตให้อยู่แล้ว
“ซี๊ด...”
อวี๋เหมียวเหมี่ยวที่ถูกเตะกระเด็นไปใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะได้สติ นางฝืนลุกขึ้นอย่างยากลำบาก พลางกุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวด