ไป๋เหิง: “……”
มื้อนี้ยังจะกินกันดี ๆ ได้หรือไม่?
เขาลอบถอนหายใจ ก่อนหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดจากแขนเสื้อส่งให้เชี้ยเฟยหยาง “เอาไปเช็ดเสีย ผ้าผืนนี้เป็นของใหม่ ข้ายังไม่เคยใช้”
น้ำมูกน้ำตาไหลเต็มหน้า ช่างมอมแมมยิ่งนัก
ยังดีที่เขากับศิษย์น้องหญิงทั้งสองต่างไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อย
เชี้ยเฟยหยางชะงักไป ก่อนกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งทันที
“ขอบคุณท่านพี่นักพรต ท่านช่างเป็นคนดีเหลือเกิน”
ท่านพี่นักพรตอะไรกัน?
มุมปากไป๋เหิงกระตุกสองสามครั้ง
“ท่านหมอเชี้ย ข้าชื่อไป๋เหิง เรียกข้าว่านักพรตไป๋หรือพี่ไป๋ก็ได้”
เชี้ยเฟยหยางตอบรับตามน้ำ “ได้ พี่ไป๋ เอ่อ... พี่ไป๋ ผ้าเช็ดหน้าของท่านเปื้อนเพราะข้าแล้ว ข้าจะซื้อผืนใหม่มาชดใช้ให้”
รู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง
ไป๋เหิงยิ้มพลางโบกมือ “ไม่ต้องหรอก ข้ามีผ้าสำรองติดตัวอยู่แล้ว” ก็เป็นเพียงของที่มิได้มีราคาอะไร
“เช่นนั้นข้าก็ยิ่งเกรงใจ”
ใบหน้าเชี้ยเฟยหยางแดงก่ำ นี่เขาคงขายหน้าไปถึงจวนอ๋องแล้วกระมัง
เพื่อหลีกเลี่ยงความกระอักกระอ่วนต่อไป เขารีบหันไปมองเฉ็ดเฉ็ด “องค์หญิงน้อย เมื่อครู่พระองค์ตรัสว่าจะทำนายดวงให้อ๋องโดยไม่คิดเงิน ข้าใคร่รู้อย่างยิ่ง ไม่ทราบว่าทำนายเรื่องใดหรือ?”
หากนางทำนายได้แม่นยำจริง
เขาก็อยากขอให้องค์หญิงน้อยทำนายดวงให้สักครั้งเช่นกัน
เฉ็ดเฉ็ดส่งเสียงจุ๊ ๆ สองครั้ง “มองแค่โหงวเฮ้งท่านพ่อก็รู้แล้วว่ากำลังจะเจอคนคิดร้าย ข้าเพียงนับนิ้วทำนาย ก็รู้ว่าเหตุใดท่านพ่อจึงบาดเจ็บในสนามรบจนหมดสติไม่ฟื้น เห็นได้ชัดว่าถูกคนใกล้ตัวทรยศ”