ตามหลักแล้ว เมื่อพละกำลังสองชนิดปะทะกัน ย่อมต้องแผดเผาซึ่งกันและกันจนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหายไปโดยสิ้นเชิง
ยิ่งในสถานการณ์เช่นนี้ พละกำลังของเลือดสีทองคงที่ไม่เปลี่ยน ขณะที่พละกำลังแห่งชีวิตยังคงถูกเติมเต็มเข้ามาไม่หยุดหย่อน
เพียงเวลานานพอ ย่อมต้องบั่นทอนเลือดสีทองจนหมดสิ้นแน่นอน
แต่ความจริงกลับเป็นว่า พละกำลังแห่งชีวิตเข้มแข็งขึ้นเรื่อยๆ แต่สภาวะการเผชิญหน้าไม่เปลี่ยนแปลงเลย เลือดสีทองยังคงรับมือได้อย่างสบายดาย
เรื่องนี้ทำให้ฉีหยวนทั้งงงงวยและอึดอัดใจ
ท้ายที่สุด ก็ได้ข้อสรุปเพียงข้อเดียว
ความสัมพันธ์ระหว่างเลือดสีทองกับพละกำลังแห่งชีวิต ช่างเหมือนสายธารมหึมาสองสาย ที่แก้ไขได้ด้วยวิธีระบายนำทางเท่านั้น!
แต่จะระบายอย่างไร กลับทำให้ฉีหยวนปวดหัวอยู่ไม่เลิก
จะใช้วิธีใดระบาย?
ระบายไปยังที่ใด?
ปลายทางสุดท้ายคือตรงไหน?
มีปัญหามากมายที่เขาคิดไม่ออกในเวลาอันสั้น จึงไม่กล้าลงมือโดยพร่ำเพรื่อ
คิดมาจากค่ำคืนจนฟ้าสาง เขาจึงเริ่มมีแนวคิดขึ้นบ้างเล็กน้อย
เลือดสีทองในตอนนี้ ได้แพร่กระจายไปทั่วทุกซอกทุกมุมของร่างกายเขา
เส้นเลือด กล้ามเนื้อ กระดูก หลอดเลือดฝอย... แทบทุกแห่งล้วนมีร่องรอยของเลือดชนิดนี้
นั่นเองที่ทำให้ทั่วทั้งร่างปรากฏลายเส้นสีทอง
กระทั่งตามบริเวณที่ไร้ลายเส้น ก็ยังซ่อนแสงสีทองจิ๋วเรียงรายอยู่มากมาย นั่นคือเลือดสีทองที่ฝังอยู่ในกล้ามเนื้อ
ต้องยอมรับว่า การดูดซับเลือดครั้งนี้สำเร็จเกินคาด แทบจะก่อตัวเป็นการหลอมรวมที่สมบูรณ์แบบ