เอี้ยด ๆ !
แอรอนกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาว มุมปากกระตุกไม่หยุด รู้สึกเหมือนมีเส้นดำคลุมไปทั้งศีรษะ แถมความหงุดหงิดอึดอัดจนแน่นอยู่ในอก
"เบสน่าจะตั้งครรภ์ได้ 3 เดือนแล้วสินะ......"
"ใช่แล้ว! ไงล่ะ? ฉีหยวนถูกกดดันมานานเกินไป ให้เขาได้ผ่อนคลายบ้างก็ดี อาจจะดีใจจนยอมช่วยชีวิตหัวหน้าก็ได้!"
"เอ็งนี่มัน......ช่างเป็น......ช่างเป็น......ช่างเป็นอัจฉริยะจริง ๆ !"
แอรอนเหมือนลูกโป่งที่ถูกระบายลม ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ รู้สึกเหมือนไม่มีความหมายของการมีชีวิตอยู่เลย
ชั่วขณะนั้น เขาก็ไม่รู้ว่าควรช่วยชีวิตคัมพัสดีหรือไม่
ถ้าช่วยฟื้นขึ้นมาได้ แล้วรู้ว่าราชาสัตว์ทำเรื่องพวกนี้ ไม่ถูกสามคนนี้จับมาลอกหนังถอนเอ็น บดกระดูกโรยเป็นเถ้าถ่านกันเหรอ?
เงียบงันและพังทลายใจอยู่นาน แอรอนก็ยอมรับความจริงในที่สุด ถามด้วยความอ่อนแรงว่า "ฉีหยวนว่ายังไง?"
"เฮฮ่า เขายังไม่ได้ตอบกลับ แต่ฉันเดาว่าเขาต้องพอใจมากแน่นอน เฮฮ่า......"
"เฮ้อ......คนโง่เอ๊ย!"
แอรอนไม่อยากพูดต่อแล้ว หันหลังเดินจากไปทันที อารมณ์รำคาญใจยิ่งกดดันหนักขึ้น
......
ฉีหยวนมองผู้หญิงทั้ง 20 คนตรงหน้า ผมทองตาน้ำเงิน มีทั้งแก่และเยาว์ พลันพูดอะไรไม่ออก
คนที่อายุน้อยที่สุดเพิ่งเข้าวัยผู้ใหญ่ ดูเหมือนสาวน้อยบริสุทธิ์อ่อนหวาน
คนที่อายุมากที่สุดเป็นหญิงวัยกลางคนสามสิบกว่า รูปร่างเต็มอิ่ม เสน่ห์ยังไม่จาง
ยิ่งทำให้เขาเอ๋อกว่านั้น คือในนี้ยังมีผู้หญิงที่กำลังตั้งครรภ์อีกหนึ่งคน ซึ่งกำลังหมอบหลบอยู่ด้านหลังอย่างหวาดๆ กลัวๆ