เจ้าวังวังเสวียนปิงนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า “ผู้อาวุโสไท่เสวียน และผู้อาวุโสแห่งหุบเขาถันจีทุกท่าน เราไม่มีทางชนะได้เลย ไม่สมควรยิ่งไปกว่าการคืนความสงบให้กับโลกใบนี้”
ไท่เสวียนไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เพียงนั่งสมาธิบนพื้นอย่างเฉื่อยชา แล้วถามขึ้นอย่างราบเรียบว่า “เงื่อนไขเป็นอย่างไร?”
ประมุขสำนักเสินหยางแทรกขึ้นทันทีว่า “ส่งมอบเสินหยวน เรื่องกินอยู่จัดให้ พร้อมที่ดินอีกชุด”
คิ้วไท่เสวียนกระตุกเบา ๆ “แค่นี้เอง?!”
ประมุขตระกูลโจวเทียนและประมุขสำนักเสินหยางพยักหน้าซื่อ ๆ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
เจ้าวังวังเสวียนปิงกับคณะจึงแสดงสีหน้าไร้ทางเลือกออกมา จะให้ทำอย่างไรได้? สองคนข้างหน้าไม่เรียกร้องอะไรเลย คนข้างหลังอย่างพวกเขาจะกล้าขึ้นเงื่อนไขได้อย่างไร?
ไท่เสวียนกับถันจีจื่อสบตากันหนึ่งครั้ง เห็นความไร้ทางเลือกในดวงตาของกันและกัน และในหัวของทั้งสองก็ลอยขึ้นมาเพียงสองคำ: ของฟรี!
ถ้าพวกเขามีความเป็นเอกภาพพอ ร่วมมือกันได้ แม้จะยอมจำนน ก็ยังมีสิทธิ์คุยเงื่อนไขกับอีกฝ่าย เรียกร้องผลประโยชน์ที่มากกว่าได้
เสียดายที่ตระกูลโจวเทียนและสำนักเสินหยางใจเย็นไม่พอ เสียแรงขายตัวเองให้ถูก ๆ จนทำให้ทุกฝ่ายต่อราคากันไม่ขึ้น
แต่ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ถันจีจื่อก็ยังอยากพยายามอีกครั้ง ทดลองเรียกร้องผลประโยชน์เพิ่มขึ้น
“พวกเรายินดียอมจำนน แต่เงื่อนไขควรปรับเปลี่ยน ข้อเรียกร้องของท่านรุนแรงเกินไปแล้ว”