“ความสามารถของเว่ยซีมันพิเศษมาก แม้ผ่านการวิจัยมานานขนาดนี้ ก็ยังไม่อาจไขคลี่คลายให้หมดจด สำรวจได้แค่บางส่วนของมันเท่านั้น”
เมื่อได้ยินวางอี้ฮุ่ยพูดเช่นนั้น ฉีหยวนก็ถามอย่างแอบสงสัย “ความสามารถของเว่ยซีซับซ้อนขนาดนั้นเลยเหรอ?”
วางอี้ฮุ่ยเบ้ปากให้ “ซับซ้อนไม่พอ มันช่างวิปลาศเสียจริง ๆ ไม่เหมือนสิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะมีได้เลย ไม่ใช่ความสามารถของผู้วิเศษ ไม่ใช่การสืบทอดทางสายเลือด แถมยังไม่อาจจำลองซ้ำได้อีกต่างหาก”
“โหดขนาดนั้นเลยเหรอ? เจ้าเว่ยซีนี่มันของหายากจริง ๆ สินะ!”
ฉีหยวนก็ไม่อาจกลั้นความประหลาดใจไว้ได้ แม้จะรู้ว่าเว่ยซีพิเศษ แต่ไม่คิดว่าแม้คนในสถาบันวิจัยจะยังรู้สึกว่าเป็นของแปลกหา
วางอี้ฮุ่ยอธิบายว่า “ข้าวิจัยความสามารถของฮั่วทุย จางเหว่ย เหยียนจวิน ฯลฯ มาแล้ว ความสามารถพวกนี้อาจส่งต่อผ่านสายเลือดได้ แต่ความสามารถของเว่ยซีนี่ยากเหลือเกิน!”
“เพราะอะไร? เพราะโสมผีหรือ?”
“ถูก เจ้าเว่ยซีนี่ไม่รู้ทำยังไง ถึงกับโตมารวมกับพืชวิปลาศชนิดนี้ จนเกิดสมดุลที่มหัศจรรย์ขึ้น ตามหลักแล้วมันควรตายไปนานแล้ว หรือไม่ก็...ตอนนี้มันคือครึ่งคนครึ่งปีศาจ”
วางอี้ฮุ่ยแสดงความงุนงงอย่างใหญ่หลวง ไม่อาจเข้าใจสภาพของเว่ยซีได้อย่างสิ้นเชิง
“ที่สำคัญกว่านั้น ความสามารถของมันซับซ้อนมาก ขั้นพื้นฐานที่สุดคือเปลี่ยนพลังปราณบริสุทธิ์เป็นพลังงานสายจิต นอกจากนี้ยังมีความสามารถต่อเนื่องอีกเป็นชุด ทั้งปลอบประโลมร่างวิญญาณ สกัดร่างวิญญาณ ทำให้เชื่อง ควบคุมร่างวิญญาณ ซึ่งแม้ตัวมันเองก็ยังควบคุมได้ไม่หมดถ้วน”