“เพราะโครงสร้างพละกำลังของเทพพิทักษ์กับร่างวิญญาณยังแตกต่างกันอยู่ใช่ไหม”
“ใช่ พละกำลังของร่างวิญญาณมีคุณสมบัติหยิน เกรงแสง เกรงความร้อน เกรงรังสีที่แรง และชอบสภาพแวดล้อมที่ลึกลับมืดครึ้มกับพลังปราณ”
“แต่เทพพิทักษ์ไม่เหมือนอย่างนั้น โครงสร้างพละกำลังของมันเป็น...เอ๊ะ...พูดยังไงดี...สว่างไสว? ซื่อตรงไร้ที่ติ? สรุปคือไม่เกี่ยวกับความมืดมนเลย ครั้งก่อนยังมีความศักดิ์สิทธิ์ปนอยู่ด้วย!”
แม้เว่ยซีจะพูดคลุมเครือ แต่ฉีหยวนก็เข้าใจได้อย่างดียิ่ง
ตั้งแต่วันแรกที่เทพพิทักษ์ปรากฏตัว เขาก็สังเกตเห็นลักษณะเด่นของมันแล้ว
บริสุทธิ์! ศักดิ์สิทธิ์! สมบูรณ์แบบ! ราวกับถือกำเนิดมาจากแสงสว่าง!
คุณสมบัติเหล่านี้แตกต่างจากร่างวิญาณโดยสิ้นเชิง และไม่เคยกลัวแสงหรือความร้อนเลยแม้แต่น้อย
เขามักจะเห็นซีหวั่งกับเซี่ยงหวั่งวิ่งออกมาจากเสาเทพพิทักษ์ ไปอาบแดดบนผิวน้ำทะเลสาบ
ในตอนแรก คนที่อาศัยอยู่บนเกาะกลางทะเลสาบตกใจกันมาก คิดว่ามีสัตว์ป่าที่ทรงพลังบุกมาโจมตี
แต่พอเกิดเหตุแบบนี้บ่อยขึ้นเรื่อย ๆ และหลังจากฉีหยวนอธิบายให้ฟัง ทุกคนก็เริ่มเข้าใจเรื่องเทพพิทักษ์มากขึ้น รู้ว่านี่คือเทพผู้พิทักษ์เกาะกลางทะเลสาบ จึงไม่ได้กลัวอีกต่อไป
แต่จากเรื่องนี้ก็เห็นได้ว่า เทพพิทักษ์ชื่นชอบแสงและความร้อนเป็นอย่างมาก แถมนิสัยยังเปิดเผยร่าเริงอีกด้วย
“พูดถึงอย่างนี้แล้ว การให้เธอเลี้ยงดูตัวมดสีทองตัวนั้น ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับเธอใช่ไหม”
เว่ยซีครุ่นคิดสักครู่ ก่อนกล่าวว่า “ถ้าเอาพละกำลังเดียวกันนี้ไปเลี้ยงเทพพิทักษ์ จะสูญเสียไปราว 40%”