เมื่อเห็นที่พักพิงที่คุ้นเคย ฉีหยวนก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก ความตื่นตระหนกที่อยู่ในป่าลดน้อยลง
ในเมื่อที่พักพิงถูกย้ายมาแล้ว ก็ต้องสำรวจบริเวณใกล้เคียง ดูว่ามีทรัพยากรอะไรที่ตัวเองสามารถใช้ได้บ้าง
ฉีหยวนกลับไปที่พักพิงก่อน แล้วหยิบกับดักล่าสัตว์สามอันติดตัวไป
ป่ารอบที่พักพิงนั้น คึกคักกว่าพื้นที่รกร้างเดิมมาก แค่เดินมาตามทาง ก็เห็นสัตว์อยู่หลายตัว
นี่ยังเป็นเพราะผ่านฤดูหนาวไปแล้ว สิ่งมีชีวิตมากมายเริ่มจำศีล จำนวนจึงลดลงด้วยซ้ำ
ถ้าไม่อยู่ในสภาพแวดล้อมของภัยหนาว ก็อาจมีสัตว์ป่าหลากหลายชนิดออกเพ่นพ่านมากกว่านี้
ฉีหยวนไม่ค่อยคุ้นเคยกับการวางกับดักเท่าไรนัก จึงทำได้แค่ตามความคิดของตัวเอง
ในทุ่งหญ้าของป่า จะมีร่องรอยกิจกรรมของสัตว์ป่าหลงเหลืออยู่ไม่น้อย
เช่น ลูกสนที่ถูกกระรอกแทะ; เบอร์รีที่ถูกนกป่าจิกกิน; รอยเท้าที่สัตว์บางชนิดเดินผ่าน; มูลสดในพงหญ้า
ร่องรอยกิจกรรมเหล่านี้ หลงเหลืออยู่ในพงหญ้ารก แสดงให้เห็นเส้นทางกิจกรรมตามปกติของสัตว์ทั้งหลาย
สัตว์ป่าเหล่านี้ มักออกไปมาตามเส้นทางที่แน่นอน
ดังนั้น แค่วางกับดักบนเส้นทางเหล่านี้ ก็มีโอกาสจับสำเร็จสูงขึ้น
ในพงหญ้าแห้งเหลืองจุดหนึ่ง มีเบอร์รีสีแดงประปรายอยู่พอสมควร ส่วนใหญ่ถูกนกกินไปแล้ว เหลือเพียงเบอร์รีที่เติบโตไม่สมบูรณ์เล็กน้อย
จะเห็นได้ว่า รอยจิกบนผิวเบอร์รีบางส่วนนั้นยังสด แสดงว่านกแถวนี้จนถึงตอนนี้ก็ยังมากินอยู่
ดังนั้นฉีหยวนจึงวางกับดักอันหนึ่งไว้ที่นี่
ส่วนกับดักอีกสองอัน วางไว้ข้างรูหนูแห่งหนึ่ง และใต้ต้นสนต้นหนึ่งตามลำดับ