"ฉีหยวน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ! ยังติดหนี้ฉันอยู่สองคู่เวทอาคมเคลื่อนย้าย!"
พอก้าวข้ามประตูเข้ามา เสียงคุ้นเคยของหัวหน้าหมู่บ้านเฒ่าก็ดังขึ้นทันที
ฉีหยวนยักคิ้วอย่างช่วยไม่ได้ "ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากให้สักหน่อย แต่พอดีพวกคุณหายตัวไปซะนานขนาดนั้น ฉันจะมีโอกาสส่งให้ตอนไหนล่ะ"
พูดจบ ฉีหยวนก็หยิบเวทอาคมเคลื่อนย้ายสองคู่ส่งให้ตรง ๆ ถือเป็นการชำระดีลเก่าครั้งนั้นให้จบสิ้น
ตอนนี้การเก็บผลึกมิติสะดวกง่ายมากขึ้น ความยากลดต่ำลงเรื่อย ๆ จึงไม่ได้หายากราวกับแต่ก่อนอีกแล้ว
หัวหน้าหมู่บ้านเฒ่ารับไว้อย่างใจเย็น แต่ใบหน้ากลับผุดรอยปลื้มปีติขึ้นมา
แม้แต่ในสมัยของเขา เวทอาคมเคลื่อนย้ายก็ยังเป็นของหายากนานาชนิด มีจำนวนน้อยนิดเหลือเกิน
ฉีหยวนถามอย่างสงสัย "หัวหน้าหมู่บ้าน ตามเหตุผลแล้วพวกคุณพัฒนามากว่าร้อยปีแล้ว ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าพวกคุณดูจนตัวจนตกขนาดนี้"
คำถามตรงไปตรงมาประโยคเดียว ทำเอาหัวหน้าหมู่บ้านเฒ่ามึนงงทั้งคน มุมปากกระตุกวนไปมา
"เจ้าเด็กนี่ระวังถ้อยคำหน่อยนะ! ไม่ว่าจะยุคไหน ทรัพยากรย่อมอยู่ในมือคนเพียงหยิบมือเสมอ ส่วนคนส่วนใหญ่ก็ยังต้องหิวโซกันอยู่ดี!"
หัวหน้าหมู่บ้านเฒ่าถูกแหนบจนต้องอธิบายเพิ่มอีกสองปาก "ในยุคของพวกเรา ทรัพยากรกว่า 95% ถูกรวมศูนย์อยู่ใน 12 แห่งศูนย์พักพิงระดับ 7 ที่เหลือคนอื่นก็ยังยากจนกันถ้วนหน้า"
"และอย่าเข้าใจว่าพวกเราอยู่รอดยาวนานมากนะ 100 ปี… แท้จริงแล้วไม่ยาวเลยสักนิด โดยเฉพาะกับสิ่งมีชีวิตระดับสมบูรณ์แบบอย่างพวกเรา!"