หลังจากทั้งสองมาถึง ฉีหยวนถึงได้รู้ชื่อของพวกนาง
คนที่อายุมากกว่าเล็กน้อย ชื่อฉู่เหวินซี อายุ 26 ปี มีความคิดเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเล็กน้อย เดิมเป็นข้าราชการ
คนที่อายุน้อยกว่าเล็กน้อย ก็คือเด็กสาวคนนั้นที่ชอบนินทาคนอื่น อายุแค่ 19 ปี ชื่อโจวเยวี่ย เดิมยังเป็นนักเรียนอยู่
พวกนางเพิ่งมาถึงที่พักพิงของฉีหยวน ก็ต้องตะลึงไปในทันที
ลานกว้าง 100 ตารางเมตร มีกระท่อมไม้ที่พักพิงขนาดพอๆ กัน นี่มันใหญ่กว่าที่พักพิงของพวกนางเองมากเกินไปมาก
แม้แต่เทียบกับที่พักพิงของหลูจื้อเผิง ก็ยังกว้างขวางกว่ามากกว่าหนึ่งเท่า
ไม่ใช่แค่ตัวที่พักพิงเท่านั้น แต่ในลาน ยังมีสัตว์จำนวนไม่น้อยกำลังเคลื่อนไหวอยู่
รังผึ้งขนาดใหญ่หลายรัง ถูกแขวนไว้บนต้นไม้ข้างกำแพง มีฝูงผึ้งจำนวนไม่น้อยบินวนอยู่รอบๆ ส่งเสียง "หึ่งๆ"
มีผึ้งบางตัวบินออกนอกกำแพง ไปหาอาหารข้างนอก
ในคอกสัตว์ มีไก่ป่าขนหลากสีตัวหนึ่ง กำลังเดินไปมาอย่างสบายอารมณ์ จิกกินธัญพืชบนพื้นเป็นครั้งคราว
พอมองดูดีๆ ก็พบว่าไก่ป่ากำลังกินอาหารเหมือนกับที่พวกนางกินอยู่ทุกวันเลย
อีกทั้ง ยังมีหมูป่าตัวใหญ่สูง 2 เมตรตัวหนึ่ง กำลังนอนส่งเสียงครืดคราดอยู่ในคอกสัตว์ สะบัดหางด้านหลังเป็นครั้งคราว ดูสบายอารมณ์ยิ่ง
ทั้งสองคนเห็นภาพนี้ ถึงกับตกใจจนพูดอะไรไม่ออก
พวกนางไม่เคยคิดเลยว่า จะมีใครสามารถสร้างที่พักพิงได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ มีทรัพยากรมากมายขนาดนี้
เทียบกับกระท่อมไม้เล็กๆ ที่พวกนางอาศัยอยู่อย่างแออัดแล้ว นี่มันคนละโลกเลยทีเดียว
"พี่ซี นี่คือที่พักพิงเลเวลอะไร ทำไมใหญ่จัง"
"น่าจะเลเวล 4 มั้ง… ได้ยินว่าเขาอยู่ใน 10,000 อันดับแรกของโลก เป็นกลุ่มคนที่พัฒนาได้ดีที่สุด…"