ขณะที่ลวี่ซิงชวนปล่อยมือ โยนวิชาโจมตีเชิงพื้นที่ในมือไปยังชายหนุ่มผู้ถือดาบยาว
ฝ่ายตรงข้ามก็ปล่อยมือทันทีเช่นกัน!
เพียงชั่ววูบ เขาก็ดันความเร็วขึ้นสุดขีด เหลือเพียงเงาสีขาวพุ่งเข้าหาลวี่ซิงชวนด้วยความรวดเร็วราวสายฟ้า
เสียงไร้อารมณ์ดังขึ้น: "ข้าก็รอจังหวะนี้อยู่ เจ้าคิดว่าไม้ตายของเจ้ามีประโยชน์กับข้างั้นเหรอ? เพียงช่วงเวลาที่เจ้าหยุดชะงักแค่นี้ ก็เพียงพอให้คมดาบของข้าฆ่าเจ้าซ้ำ ๆ ได้นับพันครั้ง"
เสียงที่แฝงความฆาตกรรมดังเข้าหู ลวี่ซิงชวนที่ก้มหน้าอยู่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น บนใบหน้าอ่อนล้าซีดเผือด กลับผุดรอยยิ้มขึ้นอีกครั้ง
"ข้าจะไม่รู้ได้ไง?"
ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ลวี่ซิงชวนไม่ทำท่าทางใดอย่างชัดเจน เพียงยืนอยู่ที่เดิม มองชายหนุ่มผู้ถือดาบยาวที่พุ่งเข้ามาหาตัวเอง
ชายหนุ่มผู้ถือดาบยาวต้องการหาโอกาส หาจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว เพื่อจบการแข่งขันด้วยหนึ่งเดียว
หากลวี่ซิงชวนยังคงต่อสู้ปะทะกับเขาต่อไป เพียงเล่นงานถ่วงเวลากับเกลี่ยกลื้อ มันจะยุ่งยากมากจริง ๆ และเขาอาจถูกรีดพละกำลังจนตายทั้งเป็น
ดังนั้น เมื่อลวี่ซิงชวนใช้ "ไม้ตาย" โจมตี ในสายตาเขานั่นคือโอกาสที่ดีที่สุด
ยิ่งไปกว่านั้น การใช้พละกำลังมากมายเช่นนั้น ย่อมทำให้พละกำลังและจิตเกิดการรั่วไหล เพียงช่วงเวลาหนึ่งชั่ววูบ ก็เพียงพอให้เขาลงมือสำเร็จในภารกิจตัดศีรษะ
นี่คือโอกาสนั้น และก็คือสิ่งที่ลวี่ซิงชวนค้นหาอยู่ตลอดเช่นกัน