ฉีหยวนดูเวลา พบว่ายังเหลืออีกกว่าชั่วโมง
คิดถึงการต้องขนไม้และทรัพยากรทั้งหมดกลับบ้าน เวลาที่ใช้คงไม่น้อยแน่
ดังนั้นเขาจึงรีบเริ่มขนย้ายทันที
ในช่วงเวลาต่อมา ด้วยความดีใจที่ที่พักพิงจะอัปเกรดได้ ฉีหยวนทำงานรู้สึกคล่องแคล่วขึ้นมาก
ใช้เวลาเพียง 50 กว่านาที ก็ขนไม้ 220 หน่วย รากไม้ 11 ชิ้น และกล่องทรัพยากรสัมฤทธิ์กลับที่พักพิงจนหมด
ก่อนที่ฟ้าจะมืดสนิท ฉีหยวนรดน้ำให้มันฝรั่งและเถาอมรในลานบ้านอีกครั้ง
พลางดูการเติบโตไปด้วย
มันฝรั่งยังคงไม่มีปฏิกิริยาชัดเจน อากาศส่งผลกระทบรุนแรงมาก ไม่รู้ว่าจะรอดไหม
เถาอมรถูกตัดดอกและกิ่งไปมาก เกิดบาดแผลเหลืองเกรียมจำนวนมาก พร้อมกับอาการเหี่ยวเฉาซบเซา
แต่สำหรับเถาอมร ฉีหยวนไม่ได้สนใจนัก เพราะไม่มีประโยชน์ใช้สอยจริงจัง เป็นแค่ช่องทางหารากไม้เท่านั้น ดังนั้นขอแค่รากยังอยู่ก็พอ
หนามพิทักษ์กลับเติบโตได้ดี ขอแค่เอาพืชไปวางใกล้ ๆ มันเป็นครั้งคราว มันก็จะดูดซับสารอาหารจากพืชเอง เพื่อตอบสนองความต้องการในการเติบโต
แต่ถ้าอยากให้แตกหน่อใหม่ ก็ยังต้องใช้พลังงานอีกมากมาย
ฉีหยวนคิดแล้ว จึงนำรากไม้ไป๋ซานที่เก็บได้วันนี้ 11 ชิ้น เอามา 3 ชิ้นวางไว้ข้างหนามพิทักษ์
รากไม้ระดับดี หนามพิทักษ์ดูดซับได้ช้าลงมาก แสดงว่าพลังงานในนั้นอุดมสมบูรณ์
สังเกตอยู่ช่วงหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าหนามพิทักษ์โตเร็วขึ้นมาก แม้กระทั่งกิ่งใหม่งอกออกมาเร็ว ๆ นี้
ฉีหยวนอดทึ่งในความมหัศจรรย์ของสิ่งมีชีวิตนี้ไม่ได้ มันช่างดูดซับสารอาหารได้รวดเร็วเช่นนี้
ใช่แล้ว สิ่งมีชีวิต!