เมื่อได้ฟังคำพูดของฉีหยวน สิงโตดำจึงตื่นเต้นอย่างยิ่ง แถมยังก้าวเดินเข้ามาใกล้อีกไม่กี่ก้าว
“ตามที่พี่ชายฉีว่า คือการมีเขตแดนที่พำนักระดับเหนือธรรมชาตินี่นา?!” สิงโตดำอุทานประหลาดใจ
แต่แล้วก็เปลี่ยนเรื่อง บ่นพึมพำกับตัวเองว่า “ก็จริงอยู่ ด้วยฝีมือของพี่ชายฉีที่มีสองคน การหาพื้นที่ที่เหมาะสำหรับผู้มีพลังระดับเหนือธรรมชาติอาศัยอยู่ คงไม่ใช่เรื่องยากอันใด”
สำหรับมันแล้ว ตัวคนเดียวย่อมกำลังน้อย แต่ฉีหยวนฝีมือแข็งแกร่งกว่า อีกทั้งยังมีผู้ระดับเหนือธรรมชาติสองตน การหาเขตแดนที่อาศัยจึงย่อมง่ายกว่าแน่
“ถูกต้อง!”
ฉีหยวนพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย “ข้ามีเขตแดนระดับเหนือธรรมชาติอยู่จริง และสามารถรองรับการบำเพ็ญของผู้ระดับเหนือธรรมชาติได้อย่างเต็มที่”
เมื่อได้ยินคำตอบที่แจ่มชัด ดวงตาของสิงโตดำเปล่งประกายวิบวับ เต็มไปด้วยแรงปรารถนา
“พี่ชายฉี ข้าขอร้องให้ข้าได้ร่วมบำเพ็ญด้วยได้หรือไม่ ข้ายินดีจ่ายค่าตอบแทน ไม่ให้พี่ต้องเสียเปรียบ?”
ได้ฟังเช่นนั้น ใจของฉีหยวนก็สั่นไหว รู้สึกเสียดายขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ
สิงโตดำวางใจในตนอย่างมาก ไม่มีความระแวงใด ๆ ตั้งใจจริงที่จะเป็นเพื่อนกับเขา
แต่น่าเสียดายเหลือเกิน……
ครุ่นคิดอยู่นาน ฉีหยวนในที่สุดก็เอ่ยประโยคนั้นออกมา
“สิงโตดำ ถ้าเจ้าก็ต้องการใช้เช่นกัน ยอมจำนนต่อข้าเป็นไง?”
สิงโตดำอึ้งงัน ชั่วขณะยังเข้าใจความหมายของฉีหยวนไม่ทัน
“อ…อะไรนะ?!”
“จงยอมสวามิภักดิ์ต่อข้า เป็นหนึ่งในสมาชิกของเกาะกลางทะเลสาบของข้า ทรัพยากรบำเพ็ญระดับเหนือธรรมชาติเจ้าจะใช้เท่าไรก็ได้”