“สุดท้ายก็คือข้าแก่เถิงนี่แหละที่ปกป้องเจ้าไว้ ไม่งั้นก้นเจ้าต้องโดนตีจนแหลกไม่เล็ด”
ฉินเหยียนหน้าแดงซ่า เรื่องเก่าๆ เหม็นเน่าพวกนี้ผ่านมาแล้วสี่ห้าสิบปี พอมาถูกยกขึ้นมาพูดใหม่ ก็ยังทำเอาเขาเหม่อลอย
คงสือยิ่งทำหน้าเหมือนกินขี้เข้าไปเต็มปาก นึกถึงประวัติศาสตร์ชุดน่าอายที่อยากลืม ก้นก็ยังร้อนแดงซ่าอยู่ในใจ
ในใจก็แอบบ่นว่า ไม่ว่าคุณปู่แกจะเป็นญาติผู้ใหญ่ของตัวเองหรือไม่ ก็อย่าดึงเรื่องน่าอายแบบนี้ออกมาเล่าสิ
“ฮึ่ม! ยังมีเจ้าหนูโจวเย่ด้วย ปีนั้นเจ้าสารภาพรักกับเด็กสาวตระกูลซิน แล้วโดนปฏิเสธ เป็นข้าที่ช่วยปิดปากไว้ให้ใช่ไหม?”
“ว้าว!”
ไม่รู้ใครส่งเสียงทึ่งออกมา ดึงดูดสายตาทุกคน แล้วก็ถูกโจวเย่จ้องกระแทกกลับอย่างหนัก
“เอ๊ะ... เอ๊ะ ตอนเด็กๆ ยังไม่รู้จักโลก ทุกคนอย่าเชื่อเลย”
คงจิ้นเหลือบมองมันหนึ่งตา “ข้าจำได้ว่าตอนนั้นเจ้าอายุ 18 แล้ว อยู่ในวัยที่ต้องการคู่ครองพอดี”
โจวเย่หน้าคล้ำทั้งใบ พูดเสียงต่ำอู้อี้ว่า “ไม่มีเรื่องแบบนั้น ผมยืนยันได้เลย คนตรงหน้าไม่ใช่คุณปู่คงจิ้นแน่นอน ทุกคนอย่าเชื่อเขา”
ไม่สนใจความหัวดื้อขั้นสุดท้ายของมัน ทุกคนตอนนี้มีสีหน้าจริงจัง ดูเหมือนเชื่อคงจิ้นที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าอยู่ไม่น้อย
แต่ฉินเหยียนก็ยังถามว่า “ท่านผู้เฒ่าคง ไม่ใช่ว่าข้าไม่เคารพท่าน แต่พวกเราเชื่อท่านจริง ๆ ไม่ได้จริง ๆ”
“ท่านตายไปแล้ว แถมตายบนแดนของฉีหยวน ตอนนี้กลับมาในร่างแบบนี้ พวกเราจะยืนยันได้อย่างไรว่าเป็นท่าน?”