"น้องฉีหยวน ที่พักพิงของเจ้านี่อลังการไม่เบาเลยนะ! มีชั้นใต้ดินด้วย"
ยังไม่ทันเห็นตัว ก็ได้ยินเสียงพูดอย่างร่าเริง
ฉินเจิ้นจวินรูปร่างสูงใหญ่ ไว้หนวดเครายาวรุงรัง ห่อหุ้มด้วยเสื้อผ้าหนาหลายชั้น และเสื้อคลุมหนังสัตว์สีเทาดำ ดูบึกบึนน่าเกรงขาม
"พี่ฉิน ยินดีต้อนรับ!"
ฉีหยวนเองก็ยิ้มแย้มทักทาย
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ต้องขอบใจเจ้าเรื่องอาหารเช้ามากกว่า เสี่ยวถงไม่รู้ว่ากี่วันแล้วที่ไม่ได้กินอะไรอุ่น ๆ วันนี้นางได้กินบะหมี่แล้วดีใจมาก!" ฉินเจิ้นจวินนั่งลงบนเก้าอี้ พลางพูดอย่างมีความสุข
"ถ้านางชอบ พี่กลับไปก็เอาแป้งสาลีกลับไปด้วย" ฉีหยวนพูดยิ้ม ๆ
"ฮ่าๆๆ เกรงใจแย่ ข้าเองก็ทำพวกนี้ไม่เป็น..."
"..."
ทั้งคู่ดีใจที่ได้พบกัน หลังจากทักทายถามไถ่กันพักหนึ่ง ก็เริ่มพูดเรื่องจริงจัง
"พี่ฉิน อากาศวันนี้แบบนี้ ยังออกไปล่าสัตว์ได้ไหม"
ฉีหยวนมองพายุหิมะข้างนอก ถามด้วยความเป็นห่วง
ฉินเจิ้นจวินขมวดคิ้วพูดว่า "ถ้าหิมะไม่ตกหนักไปกว่านี้ ก็ยังออกไปได้ แค่กลัวว่าหิมะจะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนปิดทางกลับที่พักพิง นั่นแหละอันตราย"
ฉีหยวนพยักหน้า ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ในเมื่อระบบบอกว่าอีกเจ็ดวันภัยหนาวถึงจะมา วันนี้ก็ยังน่าจะออกไปได้ รอให้กลางวันสว่างเต็มที่ก่อน แล้วค่อยดูสถานการณ์อีกที"
"อืม"
อีกไม่ถึงชั่วโมงก็จะถึงเวลากลางวัน
ฉีหยวนใช้ช่วงเวลานี้เตรียมอุปกรณ์ที่จะใช้เดินทาง พลางถามฉินเจิ้นจวินถึงวิธีใช้มีดดาบและปัญหาเรื่องการฝึกฝน
หลังจากฉินเจิ้นจวินชี้แนะอย่างมืออาชีพ ข้อบกพร่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในการฝึกของฉีหยวนก็ถูกแก้ไข