ขณะเดินกลับบ้าน ก็คิดถึงงานที่จะต้องทำต่อไป
อย่างแรกคือเข้าตลาดค้า ใช้น้ำพุ 200 มิลลิลิตร แลกเปลี่ยนไม้ทั่วไป 1000 หน่วย และไม้ระดับดี 200 หน่วย
ทั้งหมดนำไปไว้ที่ห้องทำงาน เพื่อทำเป็นถ่านไม้
ระหว่างรอ ฉีหยวนก็เตรียมอาหารเย็น
มื้อเย็นวันนี้มีฝักถั่วและสเต๊กเนื้อ รวมถึงสาหร่ายจันทร์กระจ่างลวกหนึ่งจาน
ตอนลวกสาหร่ายจันทร์กระจ่าง ฉีหยวนตั้งใจทำเพิ่มอีกนิด ใช้ไปถึงสองในสามแผ่น ได้มาสามจานเต็ม
ส่งให้เกาฮันจือและฉินเจิ้นจวินคนละจาน
เกาฮันจือมองจานในมือ คิดว่าเป็นผักธรรมดา ไว้เสริมวิตามิน จึงคิดในใจว่า "อาหารของฉีหยวนช่างหลากหลาย ทั้งเนื้อสัตว์ ผลิตภัณฑ์จากถั่ว แล้วก็ผัก!"
เธอตักเข้าปากหนึ่งคำตามสบาย พอเคี้ยวได้ไม่กี่คำ ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
สาหร่ายจันทร์กระจ่างเป็นพืชระดับดี มีพลังปราณที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลัง สามารถให้พลังงานแก่ร่างกายได้รวดเร็ว
แม้แต่ฉีหยวนก็ไม่กินเร็วเกินไป ต้องค่อย ๆ ย่อย แล้วเกาฮันจือที่มีสมรรถภาพร่างกายอ่อนแอกว่า กินเสร็จยิ่งอึดอัดกว่า
"นี่มันอะไรกัน?!" เกาฮันจือกุมท้อง มือหนึ่งกุมท้อง เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดบนหน้าผาก เห็นได้ชัดว่ากินมากเกินไปในครั้งเดียว อึดอัดมาก
หยิบ "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ออกมา รีบส่งข้อความให้ฉีหยวน
เกาฮันจือ: "ฉีหยวน ผักที่คุณส่งมาให้กินได้ไหม? ทำไมฉันกินแล้วไม่สบาย?"
"ไม่สบาย?!"
ฉีหยวนงุนงง คิดในใจว่า: หรือสาหร่ายจันทร์กระจ่างจะกินโดยตรงไม่ได้? ไม่น่าสิ ฉันกินแล้วก็ดีนี่ พลังงานล้นเหลือ แถมรสชาติสดชื่นดี