ตอนนี้เขามั่นใจได้แล้วว่า ภายในขอบเขตที่เขาสำรวจได้ โอกาสที่จะพบสัญญาที่ดินพิเศษแห่งใหม่คงไม่มีอีกแล้ว เช่นเดียวกับแหล่งรวมฝูงสัตว์อสูร
และการพัฒนาของมนุษยชาติก็ได้เข้าสู่ภาวะฝ่าฟันคับคัน
จำนวนผู้ที่อยู่ระดับหายากและระดับสมบูรณ์แพร่พันธุ์สะสมขึ้นเรื่อย ๆ แต่ผู้เป็นใหญ่ระดับเหนือมนุษย์กลับไม่เพิ่มขึ้นเลย
ยิ่งไปกว่านั้น เพราะเขารอนานเกินไป ประชากรในแถบนครใหม่และหมู่เกาะแห่งดวงดาวจึงยังคงมีแววสวรรค์ถดถอยต่อไป
แผ่นดินใหม่ที่ประชากรล้นเกินก็เสื่อมโทรมอย่างหนัก ยากที่จะหล่อเลี้ยงฝูงสัตว์อสูรขนาดมหึมาเอาไว้ได้อีกต่อไป
นี่หมายความว่า ความคืบหน้าของที่พักพิงระดับ 8 ต้องเร่งขึ้นแล้ว!
หกเดือนที่ผ่านมาที่เขาหมกมุ่นเตรียมการนั้น ทำให้ทุกอย่างพร้อมสรรพแล้ว
ฉีหยวนยืนนิ่งอยู่บนยอดเขาลูกหนึ่งแห่งแผ่นดินใหม่ ก้มมองผืนปฐพีอันกว้างใหญ่ด้วยแววตาครึ้มครุ่นคิด “สิบกว่าปีแล้วนะ… อาศัยอยู่บนแผ่นดินนี้มายาวนานขนาดนั้นแล้ว…”
ในน้ำเสียงนั้นมีทั้งความซาบซึ้ง และความอ่อนล้าใจเล็ก ๆ มองไปยังโลกแห่งหมอกที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ทั้งเกรงขามและหวาดหวั่น…
“รอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว โลกแห่งหมอกกำลังกัดกร่อนมนุษยชาติไปเรื่อย ๆ ยิ่งปล่อยเวลาผ่านนานเท่าไหร่ การกัดกร่อนก็ยิ่งลึกขึ้นเท่านั้น”
“พลัง อายุขัย แววสวรรค์… ถ้ายังหมั่นไส้หมั่นเขยอยู่ในโลกแห่งหมอกต่อไป สักวันหนึ่งก็จะกลายเป็นเหมือนที่พักพิงอื่น ๆ ต้องตกค้างอยู่ที่นี่ตลอดกาล!”
ในฐานะผู้เป็นใหญ่ระดับเหนือมนุษย์ เขามีสัมผัสที่แหลมคมกว่าใคร และเข้าใจโลกใบนี้ได้ลึกซึ้งกว่าใคร