จากความตึงเครียด ฉีหยวนเหวี่ยงขาเตะร่างที่พุ่งบินเข้ามากระเด็นออกไป
เขาก็อดรำคาญไม่ได้ ช่วงนี้เจอแต่เรื่องเปิดประตูเจอศัตรู การเทเลพอร์ตกลับไม่ปลอดภัยเหมือนเมื่อก่อน ต้องระวังตัวเสียหน่อย
คนอื่น ๆ ต่างตกใจไม่ต่างกัน แต่พอเห็นร่างที่ถูกเตะกระเด็นออกไป จึงรู้ว่าเป็นผู้ใหญ่บ้านคนเก่า
แต่ตอนนี้ผู้ใหญ่บ้านคนเก่ากลับปากพุ่งเลือด นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น หายใจเข้ามากออกน้อย ดูจะเสียชีวิตอยู่เพียงเสี้ยววินาที
"นี่มันเรื่องอะไร?"
ฉีหยวนกวาดสายตารอบตัว แล้วต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้าจนต้องพึมพำกับตัวเอง "เป็นโลกย่อมจริง ๆ ด้วย... แถม... พื้นที่ใหญ่โขเลย!"
สีหน้าของคนอื่นก็คล้าย ๆ กันหมด ต่างตะลึงกับภาพที่สะท้อนเข้าตา มองซ้ายมองขวาอย่างเหม่อลั้ง จมอยู่กับสิ่งเบื้องหน้าชั่วขณะ
เมฆาขาวลอยเต็มฟ้า ส่งความรู้สึกสงบประหลาด เทือกเขาสีเขียวไกลโพ้นห้อมล้อมด้วยหมอก และมองเห็นบ้านเรือนที่สร้างอยู่ภายในได้
แม่น้ำสายหนึ่งไหลลงจากภูเขา น้ำใสสะอาด มีฝูงปลาและกุ้งว่ายวนอยู่ หญ้าเขียวขจีรอบ ๆ เติบโตงอกงาม ลมพัดมาก็สะบัดไสวไปมา
แถมเมื่อมองออกไปเพียงครั้งเดียว แทบมองไม่เห็นเส้นขอบเขตเลย เห็นได้ชัดว่าโลกย่อมนี้กว้างใหญ่เพียงใด
แม้แต่ฉีหยวนเอง แวบแรกยังนึกว่าที่นี่คือโลกที่สมบูรณ์และแท้จริงทั้งใบเลยซะอีก!
สภาพแวดล้อมที่นี่สมบูรณ์จนน่าขนลุก แสงแดด ท้องฟ้า เมฆา ทุ่งหญ้า ภูเขา สายน้ำ... ทุกอย่างครบถ้วนสมบูรณ์