ผู้แข็งแกร่งของสำนักกู่เสวียนต่างตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง เจ้าสำนักมองดูเด็กหนุ่มตรงหน้า ใจมีเพียงคำถามเดียว: ชายคนนี้ แท้จริงเป็นคนของสำนักมองเซียน สำนักลับโบราณที่ซ่อนเร้นจากยุคโบราณหรือ
สายตามองไปยังท่าทีสุขุมของหลินฮ่าว และโจวหยวนเหอที่คุกเข่าอยู่พื้นดินด้วยท่าทีเคารพนับถืออย่างสูงส่ง เจ้าสำนักรู้สึกใจสั่นเล็กน้อย
หากไม่มีเหตุผลอันแน่นหนา เหตุใดโจวหยวนเหอ ผู้แข็งแกร่งระดับขั้นถอดมนุษย์ ถึงกับยอมก้มหัวสวามิภักดิ์
ส่วนหวังเยียนโหรวที่อยู่ข้าง ๆ ก็แสดงสีหน้าตกใจสยดสยอง ใจคิดว่าไม่ดีแล้ว การพูดจาของนางตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน อาจเป็นการดูหมิ่นชายคนนี้เข้าให้แล้ว
หลินฮ่าวคืนฝ่ามือ มองดูศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักจ้านหยางที่ถูกฟาดกระเด็นออกไป แล้วเพียงพูดเย็นชาว่า "ของแบบนี้ ก็กล้าเป็นศัตรูกับข้าเชียวหรือ"
"เจ้า! พ่ะ!" ศิษย์พี่ใหญ่สำนักจ้านหยางพ่นเลือดออกมาอีกปาก แล้วหมดสติล้มลงกับพื้นทันที
ผู้อาวุโสสำนักจ้านหยางเห็นภาพนี้ ดวงตาที่พล่านไปด้วยความโกรธเงียบสงบลง กล่าวเสียงหนักแน่นว่า "เด็กหนุ่ม พรสวรรค์และวิชาฝึกตนระดับนี้ของเจ้า อยู่ที่สำนักกู่เสวียนแห่งนี้ช่างเป็นการสูญเปล่านัก ไม่ต้องตามข้ากลับไปสำนักจ้านหยางดีกว่า เราสามารถให้เงื่อนไขการฝึกตนที่ดีกว่านี้ ไม่ว่าจะเป็นวิชาฝึกตนอันแข็งแกร่ง หรือทรัพยากรการฝึกตน แม้แต่ผู้หญิง อำนาจ ความมั่งคั่ง สิ่งที่เจ้าปรารถนาเราให้ได้ทั้งหมด"
"ฮึ มองดูสิ สำนักจ้านหยางพวกเจ้ามือยาวเกินไปหรือเปล่า? กล้าฉกคนของพวกเราต่อหน้าผู้คนในสำนักกู่เสวียน!" ผู้เฒ่าเคราขาวตวาดโกรธ