ตั้งแต่ที่ราชันย์ผึ้งพยัคฆ์ดำเลื่อนขั้นเป็นระดับยอดเยี่ยม สติปัญญาของมันก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย มันมักจะวิ่งเข้ากระท่อมไปเอง แล้วนอนหมอบอยู่ข้างเตาผิงเพื่อผิงไฟ
เพราะมันตัวดำปี๋แถมยังมีดินปั้นหุ้มอยู่ชั้นหนึ่ง จึงดูไม่ต่างจากถ่านไม้เลยสักนิด
พอฉีหยวนทักขึ้นเท่านั้น ทุกคนถึงได้สังเกตว่า ในเงามืดข้างเตาผิงมีผึ้งยักษ์สีดำตัวหนึ่งหมอบอยู่ มันตัวใหญ่เท่าหินโม่แหน่ะ
หยางเจิ้งเหอฉายแววตกตะลึงแล้วถามว่า "ฉีหยวน ผึ้งตัวนี้... ระดับยอดเยี่ยมงั้นหรือ?"
ฉีหยวนพยักหน้าแล้วอุ้มราชันย์ผึ้งพยัคฆ์ดำขึ้นมาจากพื้น "ใช่ นี่คือสัตว์เลี้ยงของฉัน—ราชันย์ผึ้งพยัคฆ์ดำ พวกนายจะเรียกมันว่าไอ้อ้วนดำก็ได้นะ ระดับพลังยอดเยี่ยม"
"ไหน ๆ ก็มีโอกาสแล้ว เรามาแนะนำตัวกันให้ละเอียดหน่อยดีกว่า"
รากฐานของความร่วมมืออย่างลึกซึ้ง แน่นอนว่าต้องเริ่มจากการรู้จักกันอย่างลึกซึ้ง
ตามคำเสนอของฉีหยวน ทุกคนเริ่มแนะนำตัวทีละคน โดยเน้นไปที่ระดับพลังของตัวเองและกำลังรบที่มี
เป้าหมายหลักที่ทุกคนมาร่วมมือกัน ก็คือเพื่อรับมือกับสัตว์สัตว์ปีศาจที่แข็งแกร่ง จับกลุ่มพึ่งพากัน และยกระดับขีดจำกัดพลังของตน
จ้าวเฉิงรู้ตัวว่าพลังของตนยังอ่อนอยู่ จึงเอ่ยขึ้นก่อนว่า "ให้ฉันเริ่มก่อนละกัน!"
"พลังของฉันเองยังอ่อน แม้จะกินอาหารระดับดีไปไม่น้อย แต่ก็แค่เฉียดระดับดีมาได้นิดเดียว"
"แต่ว่าฉันฝึกหมาป่าวิญญาณระดับดีไว้หนึ่งตัว นับว่ามีพลังใช้ได้อยู่ คงจะถึงขั้นกลางของระดับดีแล้ว"
ทุกคนพยักหน้า ถือว่ายอมรับในพลังของเขา
หยางเจิ้งเหอเอ่ยต่ออย่างใจเย็น "พลังตัวฉันเองน่าจะอยู่ขั้นกลางของระดับดี แต่ถ้าเทียบกับสัตว์สัตว์ปีศาจระดับดี กำลังรบจริงน่าจะยังสู้ไม่ได้