ระหว่างที่ทุกคนกำลังสนทนากัน ก็มีเสียงทุ้มห้าวดังขึ้นมา
“อย่าประมาณ! ลืมคำสั่งเสียตอนมาแล้วหรือไง”
ชายผู้นั้นรูปร่างสูงใหญ่ สูงกว่าสองเมตร สวมเสื้อผ้าป่านธรรมดา ขนตามร่างกายหนาแน่น ภายนอกดูราวกับสัตว์ป่าที่ยืนเป็นรูปคน
โดยเฉพาะแขนทั้งสองข้างที่ยาวเรียว แม้จะห้อยลงตามธรรมชาติ ปลายมือกลับยาวเลยเข่าไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ดวงตาของเขาก็ไม่เหมือนมนุษย์อีกต่อไป เปล่งประกายเย็นชาราวสัตว์ร้าย ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกขนลุกซ่า
ทุกคนที่ได้ยินเสียงนั้น ไม่มีใครกล้าขัดความเห็น
เพราะฐานะของผู้ชายคนนี้ สูงส่งยิ่งกว่าทุกคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้!
ผู้แข็งแกร่งที่สุดของสำนักเซิ่งอู่ นักเสริมร่างอันดับหนึ่ง—โรม
ตำแหน่งของเขาในสำนักเซิ่งอู่ ใกล้เคียงกับตำแหน่งของเหยียนจวินในสำนักร่วม หากจะพูดในแง่หนึ่งก็ยิ่งสูงกว่าเหยียนจวินเสียอีก!
หนึ่งในสาเหตุคือเรื่องความแข็งแกร่ง
ในสำนักร่วม ยิ่งเทคนิคอันทรงพลังต่าง ๆ ถูกค้นคว้าออกมามากขึ้น อัจฉริยะก็เริ่มผุดขึ้นในทุกสำนัก ช่องว่างด้านความแข็งแกร่งจึงเล็กลงเรื่อย ๆ
ก่อนหน้านี้ เหยียนจวินยังสามารถใช้พลังปราณพิเศษบดขยี้ฝีมือชั้นครูทั้งหลายได้ ไม่มีใครต้านทานได้
แต่ตอนนี้ ใครจะไปรู้ได้ว่าเขายังเป็นอันดับหนึ่งอยู่หรือไม่!
นั่นก็เพราะพลังปราณพิเศษจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็แค่ไม่ปะทะโดยตรงกับเขา แล้วใช้วิธีอื่นสู้ก็เท่านั้นเอง
อย่างจอมแมลง การโจมตีด้วยแมลงพิษปกคลุมฟ้าปกคลุมดิน ขอแค่ระดับพอสูง จำนวนพอมาก เหยียนจวินก็มีแนวโน้มที่จะรับไม่ไหว