ทั้งสองฝ่ายแยกทางกัน
หนาหลานชูนำทีมสิบคนมุดดึงเข้าไปในใจกลางป่าไม้ด้านตะวันออก เริ่มลงมือตามแผนของตนเองทันที
ส่วนลู่หลิงจวินพาอีกสองทีมที่เหลือออกเดินทางไป
เดินไปได้ไม่กี่ร้อยเมตร จงหยวนก็เอ่ยขึ้นทันที "ลู่หลิงจวิน เราจะแยกย้ายกันแบบนี้จริง ๆ เหรอ? จะเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้นไหม?"
คนที่เหลือต่างหันมามองด้วยความกังวลเช่นกัน
พวกเขาต่างจากคนอื่น ไม่ใช่เพื่อนร่วมรุ่นที่ถูกจับมารวมกลุ่มชั่วคราว หากแต่ส่วนใหญ่มาจากฝ่ายเดียวกัน
แม้ไม่ใช่คนของเกาะกลางทะเลสาบ ก็เป็นผู้สนิทสัมพันธ์กับเกาะกลางทะเลสาบ
ดังนั้นทุกคนในใจจึงยังคงกังวลอยู่ไม่น้อย
ลู่หลิงจวินหยุดฝีเท้า ถอนหายใจยาว เงียบไปหลายวินาทีไม่เอ่ยวาจา ไม่มีใครรู้ว่ากำลังครุ่นคิดอะไรอยู่
"ลู่หลิงจวิน? ลู่หลิงจวิน!"
กระทั่งจงหยวนเรียกซ้ำเป็นครั้งที่สอง เขาถึงได้ค่อย ๆ ฟื้นจากภวังค์
"หยุดเรียกได้แล้ว!" เขาหันกลับมองไปยังทิศที่หนาหลานชูจากไป แล้วน้ำเสียงเรียบนิ่งก็ดังขึ้นอีกครั้ง "หนาหลานชูฉลาดมาก แผนของเขาก็วิเศษจริง ๆ แต่เสียดาย..."
"เสียดายอะไร?"
"เสียดายที่เขายังเด็กเกินไป และหยิ่งผยองเกินไป!"
ในดวงตาสว่างไสวของลู่หลิงจวินเปล่งประกายความเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่สมกับวัย "การหยิ่งผยองในระดับพอดี ช่วยให้เขาแข็งแกร่งขึ้นจริง แต่บางครั้ง...ความหยิ่งผยองเกินขอบเขต จะก่อผลลัพธ์ที่รับไหวยากยิ่ง!"
จงหยวนเงียบไปหลายวินาที รอยยิ้มบนใบหน้าจางหาย "นายก็ยังไม่เห็นด้วยกับแผนของเขาใช่ไหม? ถ้ามีข้อคิดเห็น พวกเราคุยกันต่อได้ ไม่จำเป็นต้อง..."