แต่ฝั่งอัฒจันทร์ของมนุษย์กลับเงียบสนิท ไม่มีใครพูดสักคำ
ผู้นำของแต่ละอำนาจที่นำทีมมาต่างรู้สึกเสียหน้าในใจ ต่างก้มตาลงเงียบงัน คิดหาแผนรับมือในช่วงต่อไป
ส่วนนักสู้นั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง เสียกันจนขนาดนี้แล้ว ใครจะกล้าเปิดปาก?
ช่วงนั้นเอง โทรศัพท์สายหนึ่งก็เข้ามาที่ฉีหยวน
เป็นอันฉางหลิน
"พี่ฉี การแข่งขันพี่คงได้ดูกันหมดแล้ว ต่อจากนี้จะทำยังไงดี?"
"ทำยังไงอะไร?" ฉีหยวนยังคงใจเย็นอยู่พอสมควร
อานฉางหลินพูดด้วยความอ่อนใจ "ฝ่ายเราพวกอำนาจเหล่านี้ โดนตบจนเกือบหมดความมั่นใจแล้ว ถ้าไม่หาคนมาช่วยชนะสักสองสามนัด ผมกลัวว่าจะโดนตบจนแตกกระจายไปเลย"
"ก็ให้คนที่เก่งกว่าลงสิ"
"พี่ ช่องว่างฝีมือยังห่างกันมาก แม้แต่คนที่เก่งที่สุดของแต่ละอำนาจก็ไม่มีความมั่นใจว่าจะชนะแน่นอน ผมเลยอยากให้นักสู้ที่พี่ส่งมาลงก่อน ช่วยเก็บชัยชนะสักสองสามนัด"
ฉีหยวนขบปากอย่างอ่อนใจ พวกนี้มันก็เจ๋งจริง ๆ โดนตบแค่นี้ก็กลัวซะแล้วเหรอ?
แต่ก็เข้าใจความกังวลของพวกเขาได้
เพราะนี่ไม่ใช่การแพ้โดยบังเอิญ แต่เป็นฝีมือที่ต่ำกว่าจริง ๆ แม้พวกเขาจะให้ความมั่นใจกับนักสู้ที่ตัวเองฝึกมาแค่ไหน แต่เสียกันขนาดนี้ ในใจก็ต้องสั่นอยู่ดี
ในบรรดานักสู้ที่เข้าร่วม 50 คน พันธมิตรห้าคนส่งมา 10 คน
สิบคนแปลกหน้าเหล่านี้ อำนาจต่าง ๆ แม้ไม่รู้จัก แต่ก็เดาตัวตนได้ไม่ยาก