พลางคิดเช่นนั้น ฉีหยวนก็เปิดคู่มือเอาชีวิตรอดในแดนหมอก
ตอนนี้แชทแชนแนลโลกเริ่มคึกคักขึ้นมาแล้ว
กลางวัน 6 ชั่วโมง กลางคืน 18 ชั่วโมง
ต่อให้นอนเต็ม 12 ชั่วโมง ก็ยังเหลืออีก 6 ชั่วโมงให้อยู่เฉย ๆ ในกระท่อม
กระท่อมในตอนนี้ เรียกว่ามีแต่ผนังสี่ด้านก็ว่าได้
นอกจากเสื่อฟางหนึ่งผืน โต๊ะหนึ่งตัว ตะเกียงน้ำมันหนึ่งดวงแล้ว ยังมีอะไรอีก?
อย่างมากก็มีต้นไม้ที่ตัดตอนกลางวันอีก
แล้วจะใช้เวลาว่างอีกหกเจ็ดชั่วโมงในกระท่อมยังไงล่ะ?
แชทแชนแนลโลกไง!
อยู่คนเดียวเอาชีวิตรอดในแดนหมอก ความรู้สึกโดดเดี่ยว หวาดกลัว และตื่นตระหนกจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
การมีอยู่ของผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ กลายเป็นสิ่งปลอบใจสุดท้ายของทุกคน
แม้แต่ฉีหยวนก็ยังเปิดดูแชทแชนแนลอยู่บ่อยครั้ง
บทสนทนาของชาวเน็ตสุดติงต๊องช่วยบรรเทาความเหงาของการเอาชีวิตรอดในแดนหมอกได้เยอะมาก
ความกดดันมหาศาลของการอยู่รอด ก็ถูกปลดปล่อยออกมาผ่านการพูดคุยหยอกล้อนี้เช่นกัน
ไม่ว่าจะเป็นแชทแชนแนลโลก หรือแชทภูมิภาค หรือแม้แต่ตลาดซื้อขาย
ก็ถูกชาวเน็ตนับไม่ถ้วนยึดครองไปหมดแล้ว
“เราจะอดตายอยู่แล้ว ใครมีของกินบ้าง?”
“ตอกย้ำ! ขอทานออนไลน์ชัด ๆ!”
“ถ้ายังหาอาหารไม่เจออีก พวกเราก็คงต้องเป็นขอทานกันหมดแหละ!”
“พวกนายก็หาอาหารไม่เจอเหมือนกันเหรอ? เรานึกว่าแถวเรามันกันดารอยู่คนเดียวซะอีก!”
“ใครจะไม่เป็นล่ะ ดูไปทางไหนก็มีแต่หญ้ารกเต็มไปหมด!”
“พอใจเถอะ ของเรานี่เป็นป่าดึกดำบรรพ์เลย! อาหารก็หาไม่เจอ ออกประตูไปก็เหยียบหล่มโคลนแล้ว”
“แม่ง ทำไมพวกมึงซวยกันจัง เราอยู่บนยอดเขา! ข้างนอกนี่หิมะเริ่มโปรยแล้ว… หนาวชิบ!”
“...”
“พวกนายซวยกันขนาดนี้เลยเหรอ? เราเกิดมาอยู่ริมแม่น้ำเลยนะ เดินไม่กี่ก้าวก็เก็บมันฝรั่งได้เป็นกระจุก สบายเลย!”
“???”
“???”
“what??”
“พี่ชาย ข้างบน รีบกลับบ้านไปดูเร็ว!”
“มีอะไร?”
“สุสานบรรพบุรุษบ้านนายไฟไหม้!”
“...”
“ว่าแต่พวกนายหาของกินใกล้ ๆ ไม่ได้เลยกันเหรอ?”
“พวกนายก็เป็นเหมือนกันเหรอ? เรานึกว่าเราโชคไม่ดี ที่เกิดมาดวงตกเองซะอีก”
“จะร้องไห้แล้ว! พี่มันฝรั่งขายน้ำให้หน่อย เราอยู่ทะเลทรายจะกระหายตายแล้ว...”
“เราไม่มีน้ำ! เราเอามั่ง!”
“เราเอามั่ง เราเอาท่อนไม้แลก!”
“+1”
“+1”
“+1”
“น้อน ๆ เอาของน้อง น้ำเรา แลกเรา แชทส่วนตัวรูปคลิปมาเลยนะ!”
“???”
“ที่นี่ก็มีดีลนี้ด้วยเหรอ?”
“ให้ถึงที่ได้ไหม?”
“ให้ถึงที่ได้นะ แต่กล้าเปิดประตูเหรอ?”
“เอ่อ… ไม่ค่อยกล้า!”
“เฮ้ยน้อง เอางี้ ไม่ต้องเปิดประตูก็ได้ แลบลิ้นออกมาผ่านช่องประตูก็พอน้อง!”
“ไปตายซะ!”
บทสนทนาเริ่มออกทะเลไปเรื่อย ๆ แบบที่ดึงยังไงก็ไม่กลับมา
แต่คนส่วนใหญ่ก็ซื้อขายกันจริงจัง
มีไม่น้อยที่หาแหล่งน้ำใกล้ ๆ เจอ แต่ก็ยังมีอีกมากที่เหมือนฉีหยวน คือแม้แต่เงาของน้ำก็ยังไม่เคยเห็น
น้ำ คือสิ่งจำเป็นอันดับหนึ่งในการดำรงชีวิต
ผู้คนจำนวนมากจึงเริ่มซื้อขายน้ำจืดกัน
แต่ตอนนี้มีปัญหาหนึ่งเกิดขึ้น!
ภาชนะใส่น้ำ!
ในตลาดซื้อขาย เมื่อทั้งสองฝ่ายตกลงซื้อขายกันแล้ว สิ่งของจะถูกระบบส่งไปยังกระท่อมของอีกฝ่าย
หากน้ำจืดถูกส่งไปโดยไม่มีภาชนะรองรับ มันก็จะหกลงพื้นทันที
นี่เป็นปัญหาสำหรับหลายคน
ฝั่งผู้ซื้อก็หงุดหงิด น้ำอยู่ตรงหน้ากลับดื่มไม่ได้
ฝั่งผู้ขายยิ่งหงุดหงิดกว่า ทรัพยากรมากมายอยู่ตรงหน้ากลับไม่ได้มา
ตรงนี้ต้องขอพูดถึงเรื่องหนึ่ง
เกี่ยวกับเรื่องการสร้างไอเทม!
ในกระท่อม การอัปเกรดกระท่อมเท่านั้นที่สามารถทำผ่านระบบให้เสร็จสิ้นได้โดยตรง
แต่ไม่สามารถสังเคราะห์เครื่องมืออื่น ๆ ได้ทันที
เช่น ถ้วย ไม่ใช่แค่ใส่วัสดุลงไปแล้วจะสร้างถ้วยออกมาได้
เสียมก็เหมือนกัน ไม่ใช่แค่วางหินหนึ่งก้อน ไม้หนึ่งท่อน แล้วจะกลายเป็นเสียม
การสร้างไอเทมจำเป็นต้องมีคัมภีร์สร้าง มิฉะนั้นก็ต้องลงมือทำเองเท่านั้น
เครื่องมือที่ทำขึ้นเอง ไม่เพียงแต่ประสิทธิภาพการใช้งานจะแย่มาก แต่ยังไม่มีฟังก์ชันเสริมด้วย เช่น การเร่งพืชโตของแปลงดอกไม้
ดังนั้นต่อไปในอนาคต ความสำคัญของคัมภีร์สร้างก็พอจะจินตนาการได้
ดีไซน์แบบนี้ยังช่วยป้องกันไม่ให้ผู้ที่เกิดในพื้นที่อุดมสมบูรณ์กวาดทรัพยากรกอบโกยตั้งแต่ช่วงต้นเกม
อีกทั้งยังเพิ่มความยากในการเอาชีวิตรอดขึ้นอย่างมาก
เมื่อเผชิญปัญหาขาดแคลนถ้วย ทุกคนก็ได้แต่หาทางออกด้วยวิธีอื่น
ใช้ไม้
เจาะหลุมบนไม้สำหรับใส่น้ำ
วิธีง่าย ๆ หยาบ ๆ แบบนี้ คงไว้ซึ่งการดำเนินการซื้อขายน้ำจืดตามปกติ
แน่นอนว่าก็มีบางคนเจอต้นไผ่ จึงนำกระบอกไม้ไผ่มาใช้เป็นภาชนะขาย หารายได้ไปอีกก้อนเช่นกัน
“ถ้าตอนนี้มีคัมภีร์สร้างถ้วยใช้แล้วทิ้งได้นี่คงจะดี” ฉีหยวนหุบปากฉับ อดอุทานออกมาไม่ได้
แต่นี่ก็เป็นแค่การฝันเฟื่อง เพราะการได้คัมภีร์มานั้นยากในตัวมันเองอยู่แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ได้มาก็ไม่สามารถควบคุมประเภทของคัมภีร์ได้
ในตลาดซื้อขาย มีการซื้อขายเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน
และยังนำมาซึ่งความขัดแย้งและความวุ่นวายต่าง ๆ
“ใจดำจะตายไหมน้อง? ไม้ 1 หน่วย แลกน้ำ 20 มล. ? เราหาไม้ได้ตั้ง 50-60 หน่วยต่อวันนะ แต่ดันไม่มีปัญญาซื้อน้ำกินเนี่ยนะ?”
“จะซื้อไม่ซื้อ น้ำมันอยู่ที่เรา ยังไงก็มีคนซื้อ ไม่ซื้อก็เลิกบ่น!”
“เออ งั้นก็ขอโทษด้วยนะ ดูท่าจะไม่มีใครซื้อจากนายหรอก คนขายน้ำไม่ได้มีน้อยซะหน่อย!”
“ใช่ ทุกคนมาร่วมกันต่อต้านพวกพ่อค้าหัวดำแบบนี้!”
“ก่อนหน้านี้เราเห็นบางคนเอาน้ำ 300 มล. แลกไม้แค่ 1 ท่อนเองนะ!”
ตลาดซื้อขายที่เกิดขึ้นเองนั้นไร้เสถียรภาพมาก
ไม่ใช่ราคาแพงเกินไป ก็ถูกเกินไป
แต่ไม่นาน ความวุ่นวายในช่วงเริ่มต้นก็สงบลง
ราคาน้ำจืดก็คงที่ในระดับที่เหมาะสม
น้ำจืด 100 มล. แลกกับไม้หนึ่งหน่วย
ราคานี้เป็นราคาที่คนส่วนใหญ่ยอมรับได้
ตลาดซื้อขายโดยรวมจึงคงที่อยู่ที่ราคานี้ ต่อให้จะแกว่งบ้าง ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก
น้ำจืดเองก็ไม่ใช่ทรัพยากรที่หายากล้นเกินไป
ประมาณ 5%-6% ของคนทั้งหมด ที่สามารถพบแหล่งน้ำในบริเวณใกล้ ๆ
ต่อไปเมื่อการสำรวจล้ำลึกขึ้น ก็แน่นอนว่าต้องมีคนจำนวนมากเจอแหล่งน้ำ
ส่วนทรัพยากรอื่นนอกจากน้ำจืด ราคามักจะผันผวนค่อนข้างมาก
ตอนที่ฉีหยวนกำลังหา “โอสถเลือดเนื้อ” และ “เมล็ดพันธุ์” ก็ได้เห็นของราคาเกินจริงอยู่หลายอย่าง
“หัวไชเท้าครึ่งหัว แลกไม้ 100 หรือหิน 50 รอยฟันเป็นรอยของเราเอง ไม่ใช่โดนสัตว์กินนะ!”
“กางเกงในกันหนาวหนึ่งตัว แลกหิน 100 ห้ามพลาดของจำเป็นต้านภัยหนาว!”
“คัมภีร์สร้างเก้าอี้ ไม้ 200 + หิน 100”
“ยาลดไข้ 999 ซองเดียว แลกอาหารชนิดใดก็ได้ หรือทรัพยากรพื้น ๆ! เอาหินเป็นหลัก!”
“เมล็ดแตงกวา แลกแค่หิน 50! ทักแชทส่วนตัวมาเลย!!”
“...”
ตลาดซื้อขายในตอนนี้ ราคาของมันพังมาก
ของหลายอย่างราคาสูงกว่าปกติไปไม่น้อย
ตามปกติแล้ว ในหนึ่งวันที่มีหกชั่วโมง จะมีเวลากว่าสี่ชั่วโมงที่เอาไว้ใช้ทำงาน
ไม้ที่เก็บได้มากสุดก็แค่ 70-80 หน่วย
นี่ยังไม่รวมกรณีที่ไม่สามารถรับประกันเรื่องอาหารการกินพื้นฐานได้นะ
ถ้าทรัพยากรที่สะสมได้ในแต่ละวัน ไม่เพียงพอต่อการดำรงชีพขั้นพื้นฐาน
แล้วจะเอาอะไรไปต้านภัยหนาว?
ในไม่ช้าก็จะถูกแดนหมอกคัดออก
ฉีหยวนสังเกตเห็นว่า จำนวนคนในบริเวณและจำนวนผู้รอดชีวิตทั้งหมดได้เปลี่ยนแปลงไปมากแล้ว
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเจอสัตว์ร้าย หรือความยากลำบากบางอย่างที่มิอาจต้านทานได้
มากพอที่จะทำให้เห็นว่า แดนหมอกไม่ใช่โลกแห่งการทำฟาร์มใช้ชีวิตสุขสบาย อันตรายที่ซ่อนเร้นในหมอกนั้นมีมากมายนับไม่ถ้วน
ฉีหยวนเปิดแชทแชนแนลดูไปพลาง สนใจของหลายอย่างไม่น้อย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งไอ้หนุ่มที่เกิดริมแม่น้ำแล้วเดินไม่กี่ก้าวก็เก็บมันฝรั่งได้นั่น
“มันฝรั่ง...” ฉีหยวนพึมพำกับตัวเอง
มันฝรั่งเป็นพืชหัว หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ก็เอาไปเพาะได้
วิธีปลูกง่าย เลี้ยงง่าย ให้ผลผลิตมาก
ฉีหยวนเปิดแชทส่วนตัวของคนที่ชื่อโจวหมิง
ในแชทแชนแนลจะแสดงชื่อจริง นามแฝงของแต่ละคนก็คือชื่อตัวเอง
เหมือนกับฉีหยวน ถ้าส่งข้อความในแชทแชนแนล นามแฝงก็คือฉีหยวน
ฉีหยวน: สวัสดี มันฝรั่งที่นายเก็บได้มีปริมาณเท่าไหร่? เอาไปแลกหินได้นะ”
ฉีหยวนส่งข้อความไปง่าย ๆ ไม่ได้พูดอะไรมาก
กลัวว่าแสดงท่าทีร้อนรนเกินไปจะโดนโก่งราคา
รออยู่สองนาทีก็ไม่มีใครตอบกลับ คงเป็นเพราะข้อความมากเกินไปเลยยังไม่มีเวลาตอบ
ฉีหยวนจึงดูตลาดซื้อขายต่อไป
มีหินในครอบครอง 163 ก้อน ก็นับว่าเป็นคนรวยเหมือนกัน
ในตลาดซื้อขายตอนนี้ไม้กลายเป็นสกุลเงินหลักในการแลกเปลี่ยน
เพราะในวันแรกมีแต่ขวาน เลยทำได้แค่ตัดต้นไม้ คนส่วนใหญ่เลยมีแต่ไม้
แถมยังมีจำนวนไม่มาก โดยทั่วไปก็ประมาณ 60-70 หน่วยเอง
ก็มีบางส่วนที่ทำเสียมใช้เอง ขุดหินมาได้บ้าง แต่ก็น้อยมาก
เสียมทำเองนี่ประสิทธิภาพการขุดต่ำมาก แล้วยังพังง่ายสุด ๆ
ฉีหยวนกำลังพิจารณาราคาตลาดซื้อขาย และคิดอยู่ว่าจะรับซื้อไม้ในอัตราเท่าไหร่ดี
1:2 ?
1:3 ?
บางทีคืนนี้อาจจะอัปเกรดกระท่อมเป็นเลเวล 2 ได้เลยก็ได้
และแล้วในตอนนี้เอง บนคู่มือเอาชีวิตรอดในแดนหมอกของทุกคน ก็มีประกาศฉบับหนึ่งปรากฏขึ้น
【ประกาศแดนหมอก:
ยินดีกับทุกคนที่ผ่านวันแรกมาได้ และรอดชีวิตสำเร็จ
แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ภัยหนาวกำลังใกล้เข้ามา ขอให้ทุกคนกักตุนเสบียงและเตรียมตัวรับมือกับความหนาวเย็น
ในวันแรก มีคนไม่น้อยที่ได้รับของขวัญจากแดนหมอกมาแล้ว นั่นก็คือ กล่องทรัพยากร!
อัตราการดรอปกล่องทรัพยากรของวันนี้:
กล่องทรัพยากรไม้: 1.286%
กล่องทรัพยากรทองแดง: 0.00142%
ด้านล่างนี้จะประกาศเควสต์ชั่วคราว ผู้ที่อัปเกรดกระท่อมสำเร็จภายในวันแรก จะได้รับแพ็กเกจเอาชีวิตรอดสำหรับมือใหม่ฟรี!
】
ทันทีที่ประกาศออก แชทแชนแนลทั้งหมดก็เดือดพล่าน
“กล่องทรัพยากรอะไร? เราไม่เห็นรู้เรื่องเลย”
“เราไม่เห็นเหมือนกัน! นี่เราพลาดอะไรไปเนี่ย?”
“ดูก็รู้ว่าเป็นของแรร์ที่สุ่มเกิดต่างหาก!”
“รู้งี้วันนี้ไม่รีบตัดต้นไม้หรอก เดินสำรวจให้มากกว่านี้ อาจจะเจอกล่องทรัพยากรสักกล่องก็ได้!”
“มีใครได้บ้างไหม?!”
“ต้องมีตั้งหลายคนได้แน่เลย เมื่อกี้เรายังเห็นในแชทแชนแนลมีคนออกมาโชว์เลยนะ!”
“ใช่ เรายังด่าเขาเลย คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเรื่องจริง!”
“ฮ่าๆๆ เรานี่แหละที่มึงด่า! ตอนนี้เชื่อยัง! มานี่ๆ ขนมปังที่เปิดจากกล่องทรัพยากรไม้ได้ เหลืออีกครึ่งก้อน แลกหิน 20 ก้อน หมดเวลาแล้วไม่รอนะโว้ย!”
“อย่าโง่ไปหน่อยเลย ไม่มีเสียมจะขุดแร่ ใครมันจะมีหินเยอะ!”
“ว่าแต่ ในกล่องทรัพยากรน่าจะเปิดได้ของอย่างเสียมไรงี้ป่ะ?”
“นั่นสิ นั่นสิ! แม้จะมีแค่ 1 จุดกว่าเปอร์เซ็นต์ที่เก็บกล่องทรัพยากรได้ แต่ก็ทนฐานคนมหาศาลไม่ไหวหรอกนะ!”
“7 พันล้านคนนะ 1.286% ก็คือมีคนมากกว่า 90 ล้านคนที่ได้กล่องทรัพยากรไม้ 0.00142%... เอาล่ะ คำนวณต่อไม่ไหวแล้ว!”
“0.00142% น่าจะไม่ถึง 1 แสน”
“โหดมาก!”
“666!”
“คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีเทพสายซ่อนอีกเยอะขนาดนี้!”
“เฮ้อ! ตั้งใจจะปั้นรวยเงียบ ๆ อยู่แล้วเชียว ดันถูกจับได้ซะก่อน ฮ่าๆๆๆๆ!”
“กล่องทรัพยากรไม้อันกระจ้อยร่อย ไม่ควรค่าแก่การอวดอ้าง! พวกนายอย่าอิจฉากันเกินไปนะ ฮ่าๆๆ!”
“กล่องทรัพยากรทองแดงอันกระจ้อยร่อย ไม่ควรค่าแก่การอวดอ้าง! พวกนายอย่าอิจฉากันเกินไปนะ ฮ่าๆๆ!”
เมื่อเห็นผู้ที่ได้รับกล่องทรัพยากรปรากฏตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ ฉีหยวนก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ:
แม้สัดส่วนจะไม่มากนัก แต่ด้วยฐานประชากรอันมหาศาล ผู้ที่โชคดีได้รับกล่องทรัพยากรก็ไม่ใช่น้อย
แต่คนที่ดวงดีจนได้กล่องทรัพยากรมาสองกล่องแบบเขานี่ ต้องหายากราวกับขนนกเขาแน่!
“ท่านเซียนทั้งหลาย ในกล่องทรัพยากรมีอะไรบ้าง? เอามาให้พวกเราดูหน่อยสิ!”
“ใช่ มีของดีอะไรบ้าง!”
“หวงกันจัง ไม่ยอมแชร์กันเลย!”
ไม่นานนัก ข้อมูลสิ่งของหลายอย่างก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแชทสาธารณะ
จนแม้แต่ฉีหยวนเองยังอดสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้!
“พวกสัตว์นรกเอ๊ย ตีนหมาไปเหยียบขี้อะไรมาวะ!!!”