ฉีหยวนนำ “แปลงดอกไม้” และ “ม้วนคัมภีร์ผลิตยารักษา” กลับไปไว้ในบ้านไม้ รวมถึงกล่องทรัพยากรด้วย
เพราะเพิ่งออกประตูมาก็เก็บกล่องทรัพยากรทองแดงได้ ตำแหน่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านไม้ จึงขนกลับไปเก็บได้ทันที
ฉีหยวนพกขวานหินอีกครั้ง และเสียมเหล็กที่เพิ่งได้มา ยังตั้งใจจะไปทางเหนือดู
เพราะเมื่อกี้ออกประตูมาก็ดวงเฮง เก็บกล่องทรัพยากรทองแดงได้ นี่ทำให้ฉีหยวนรู้สึกว่าเลือกทางเหนือ ต้องมีโชคดีแน่!
…………
ทางเหนือก็มีวัชพืชที่มองไม่เห็นปลายเหมือนกัน ขึ้นงอกงามเป็นพิเศษ
ฉีหยวนอดขมวดคิ้วคิดไม่ได้ว่า ทรัพยากรแถวนี้ดูค่อนข้างยากจนแฮะ นอกจากวัชพืชก็มีแต่วัชพืช อย่างมากก็มีต้นไม้ไม่กี่ต้น หาทรัพยากรอื่นไม่เจอเลย ไม่รู้ว่าทุกคนเป็นแบบนี้ หรือฉีหยวนโชคไม่ดี เกิดในที่แห้งแล้งกันแน่ “ถ้ามีโอกาสต้องย้ายไปอยู่ที่ที่มีทรัพยากรสมบูรณ์กว่านี้” ฉีหยวนคิดไปพลางเดินไป แค่ไม่รู้ว่า ภายหลังจะย้ายตำแหน่งบ้านไม้ได้หรือเปล่า
ไม่นานนัก ฉีหยวนก็เดินมาถึงแนวแบ่งเขต 300 เมตร
ละอองหมอกบางเบาลอยละล่องในอากาศ เผยความลึกลับออกมาเล็กน้อย
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉีหยวนมาถึงเขตหมอกบาง ก่อนหน้านี้ที่ตัดต้นไม้ แค่ใกล้เขตหมอกบางระยะ 300 เมตร
ยืนอยู่หน้าเขตหมอกบาง ฉีหยวนตกอยู่ในห้วงความคิด
เข้าหรือไม่เข้า? ในเขตหมอกบางไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ ข้างในอาจมีอันตรายซ่อนอยู่ แค่ไม่รุนแรงเท่าเขตหมอกหนา
คิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉีหยวนก็เดินเข้าไป
พื้นที่ 300 เมตรมันเล็กเกินไปจริง ๆ ไม่เพียงพอต่อการดำรงชีวิตเลย ยิ่งแถวนี้ยากจนเช่นนี้ ของที่เก็บเกี่ยวได้ยิ่งน้อยลงไปอีก
ดังนั้น การเข้าเขตหมอกบางจึงเป็นเรื่องเลี่ยงไม่ได้ ความเสี่ยงที่แบกรับ ก็หมายถึงผลตอบแทนที่มากขึ้น เพียงแต่ ต้องระวังให้มากขึ้น!
เดินไปไม่กี่ก้าว ฉีหยวนก็ได้ของเก็บเกี่ยวชิ้นแรก
หิน!
ตรงที่เพิ่งเข้าเขตหมอกบางมา 100 เมตร มีก้อนหินเกลื่อนกลาดอยู่ไม่น้อย ทั้งเล็กทั้งใหญ่ จำนวนไม่เบาเลย
หินในฐานะทรัพยากรพื้นฐาน สำคัญขนาดไหนไม่ต้องพูดมาก ขณะเดียวกันหินก็เป็นทรัพยากรจำเป็นในการอัปเกรดบ้านไม้ด้วย
นี่ทำให้ฉีหยวนสบายใจขึ้น เมื่อมีแหล่งหินนี้แล้ว การอัปเกรดบ้านไม้ก็เป็นเรื่องของเวลา
จำตำแหน่งเขตหินไว้ ฉีหยวนออกเดินทางต่อ
ในเขตหมอกบางฉีหยวนระวังเป็นพิเศษ ทำให้ความเร็วในการเดินทางลดลงฮวบ
หมอกรอบตัวหนาจัด อากาศก็ชื้นมาก ไม่นานนัก เสื้อฮู้ดและกางเกงขายาวก็เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ สวมใส่แล้วไม่สบายตัวเลย
ข่มความไม่สบายกายไว้ ฉีหยวนเดินหน้าอย่างระมัดระวังในหมอก
แม้ตลอดทางจะไม่พบอันตราย แต่ก็ยังไม่ลดความระแวดระวัง
เดินไปเกือบ 1000 เมตร ไม่พบทรัพยากรพิเศษอะไร นอกจากวัชพืชก็คือต้นไม้
มองข้างหน้ายังเป็นสีขาวโพลนไปหมด ข้างหลังก็เป็นหมอกสีขาวโพลนเช่นกัน
ฉีหยวนลังเลครู่หนึ่ง ก็หยุดฝีเท้า
แม้ในเขตหมอกบางจะไม่พบอันตราย แต่ทัศนวิสัยต่ำมาก หลงทางได้ง่ายสุด ๆ
พอหาทางกลับไม่เจอ ห่างจากบ้านไม้ที่พักพิง ก็ได้แต่รอความตายในหมอก
อีกข้อคือเรื่องเวลา!
ตอนนี้ผ่านไปสองชั่วโมงแล้ว ยังเหลือเวลากลางวันอีกสี่ชั่วโมง ต่อให้หาอาหารกับแหล่งน้ำไม่ได้ ก็ต้องใช้เวลาให้คุ้มค่า พยายามตัดไม้และเก็บหินให้มากที่สุด
ถึงตอนนั้นกลับบ้านไม้ ยังแลกเปลี่ยนทรัพยากรดำรงชีพอื่น ๆ บนแพลตฟอร์มซื้อขายได้
ตอนนี้เดินเตร่ไร้จุดหมายแบบนี้ เสียเวลามากเกินไปแล้ว
……
จบแผนสำรวจ ฉีหยวนกลับมายังเขตเหมืองหิน
หยิบเสียมเหล็กระดับดีออกมา เริ่มอาชีพขุดเหมืองอันน่าเบื่อ
“คิ้ง! คิ้ง! คิ้ง!”
ประสิทธิภาพของเสียมเหล็กระดับดีนั้นสูงมาก เทียบกับตัดต้นไม้แล้วง่ายขึ้นเยอะ ไม่กี่นาทีก็ได้หินหนึ่งยูนิต
แต่การขุดหินเปลืองแรงมากกว่า ไม่นานฉีหยวนก็เมื่อยมือทั้งสองข้าง
หินกับไม้ก็ต่างกันมากโข
แรงสะท้อนกลับของหินรุนแรงมาก บ่อยครั้งพอขุดได้สิบกว่ายูนิต ก็ต้องพักสักพัก
ใช้เวลาไปสามชั่วโมงครึ่ง ฉีหยวนขุดหินได้ทั้งหมด 163 ก้อน
นี่ยังเป็นตอนใช้เสียมระดับดี ประสิทธิภาพของคนอื่นก็พอเดาได้
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้คนอื่นไม่มีเสียมด้วยซ้ำ
ได้แต่ถือขวานหินมือใหม่ ง่วนอยู่กับการตัดต้นไม้อย่างทุลักทุเล
เหวี่ยงเสียมเหล็กสามชั่วโมงกว่า มือของฉีหยวนสั่นระริกเพราะความเหนื่อย รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว
พร้อมกันนั้นความหิวและกระหายก็เข้าโจมตี กระหน่ำร่างกายและจิตใจที่อ่อนล้าเกินทนอยู่แล้ว
“ต้องออกกำลังกายให้มากขึ้นแล้ว ไม่งั้นร่างกายไม่ไหวแน่! ชีวิตติดบ้านทำร้ายฉันจริง ๆ!” ฉีหยวนกุมเอวแล้วเปรย
ตอนนี้เหลืออีกครึ่งชั่วโมงจะถึงกลางคืน ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มลงแล้ว
แม้แต่ละอองหมอกรอบด้าน ก็ยิ่งหนาขึ้น
ฟ้ากว้างอันเวิ้งว้างถูกเมฆหนาปกคลุม บรรยากาศของโลกหมอกทั้งใบหม่นหมองลงมา
อากาศที่เต็มไปด้วยหมอก เมื่อความชื้นเพิ่มสูงขึ้น อุณหภูมิก็ลดลงอย่างรวดเร็ว จนเหลือ 0℃
อากาศวันนี้เทียบกับเมื่อวาน เย็นลงอย่างชัดเจน
กระแสหนาวใกล้มาแล้ว!
รู้ว่าตอนนี้ไม่เหมาะอยู่ข้างนอกนาน ฉีหยวนบังคับร่างกายอ่อนล้าพยุงตัวขึ้น ตั้งใจจะขนหินกลับบ้านไม้ก่อน
บรรยากาศตอนนี้ ทำให้ฉีหยวนรู้สึกกลัวและกังวลขึ้นมาบ้างแล้ว
ยังไงก็รีบกลับบ้านไม้ถึงจะสบายใจกว่า
ฉีหยวนใช้กล่องทรัพยากรทองแดงที่ได้ก่อนหน้านี้มาขนหิน สะดวกรวดเร็วกว่า
ใส่หินลงในกล่องทรัพยากร แล้วลากกลับไปตรง ๆ เลย
ลากไปถึง 4 เที่ยว ถึงขนหินทั้งหมดกลับบ้านไม้ได้
เหมืองหินห่างจากบ้านไม้ 400 เมตร ไม่ไกลไม่ใกล้
ฉีหยวนเร่งมือเร่งเท้า กว่าจะลากหินกลับมาได้ทั้งหมดในครึ่งชั่วโมงก็แทบหมดแรง
หอบหิ้วหินกล่องสุดท้าย ฉีหยวนเร่งฝีเท้าไปบ้านไม้
ฟ้าที่มืดสลัวลง ราวกับม่านผืนใหญ่คลี่คลุม กลืนทั่วทั้งโลกหมอก
มีเพียงแสงไฟจากบ้านไม้เท่านั้นที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นใจ
ทันใดนั้น เสียง “ตึง” ก็ดังขึ้น!
ฉีหยวนถูกอะไรบางอย่างเกี่ยวล้ม
“อะไรกัน จำได้ว่าตรงนี้ไม่น่ามีอะไรนะ? หรือฉันเดินผิดทาง?” ฉีหยวนคลำเอวพลางครุ่นคิด เหงื่อเย็นผุดซึมไปทั้งตัวด้วยความตกใจ
แต่พอเห็นแสงไฟไม่ไกล ก็ถอนใจโล่งอก
ฉีหยวนก้มลงหาด้วยความสงสัย ดูว่าก่อนหน้านี้สะดุดอะไร
“เฮ้ย! กล่องทรัพยากร?! นี่มัน!!”
ฉีหยวนขยี้ตา ดูเหมือนไม่เชื่อ
บนพื้นมีกล่องไม้วางอยู่ ตอนนี้ถูกถีบจนพลิกคว่ำ
“ฮ่า ๆ ๆ! คิดไม่ถึงเลยว่าเดินไปตามทาง ก็มีกล่องทรัพยากรมาให้ถึงที่!” ฉีหยวนตื่นเต้นจนหัวเราะลั่น
มองฟ้ามืดลงแล้ว เวลากลางวันใกล้หมด
ฉีหยวนกอดกล่องทรัพยากรไม้กับหิน วิ่งเหยาะ ๆ กลับบ้านไม้
ในที่สุดก็กลับถึงบ้านไม้ก่อนฟ้ามืดสนิท
ตะเกียงน้ำมันในบ้านไม้ยังสว่างอยู่ แสงสีส้มอ่อนริบหรี่นำพาความรู้สึกอบอุ่นมาให้
ตะเกียงน้ำมันอันนี้มหัศจรรย์มาก ต่อให้ไม่เติมน้ำมันก๊าด ก็ลุกไหม้ได้ไม่หยุด ลุกอยู่ตั้งแต่เมื่อคืนยันตอนนี้
เปลวไฟเล็ก ๆ ก็เหมือนความหวังในคืนมืด ริบหรี่แต่ไม่เคยดับ…เหมือนผู้คนที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดในโลกหมอกตอนนี้!
“ฮ่า…”
ฉีหยวนที่หมดแรง ไม่แคร์ภาพลักษณ์เลยสักนิด ล้มตัวลงนอนบนพื้น หายใจหอบหนัก
แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี
“เมื่อกี้ยังคร่ำครวญว่าหาอาหารไม่เจอเลย กลัวว่าคืนนี้ต้องนอนทั้งที่ท้องกิ่ว คิดไม่ถึงเลยว่าจะเก็บกล่องทรัพยากรได้อีก!” ฉีหยวนเปรยอย่างเต็มไปด้วยอารมณ์
ของในกล่องทรัพยากรทองแดงก่อนหน้านี้แม้จะดีไม่น้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อาหาร
ฉีหยวนไม่เชื่อว่ากล่องทรัพยากรนี้ก็ไม่มีเหมือนกัน
ถ้าไม่มี…ไม่มีก็ไม่มีเหอะ!
แย่สุดก็ไปแลกในแพลตฟอร์มซื้อขาย
ฉีหยวนไม่เชื่อว่าทุกคนจะมีดวงแบบนี้ ออกประตูมาก็เก็บได้สองกล่อง
มองกล่องไม้ในมือ ฉีหยวนเปิดมันอย่างไม่ลังเล
นี่ก็เหมือนแกะพัสดุยังไงล่ะ มีเหตุผลอะไรที่ได้มาแล้วไม่แกะ?
ไม่เหมือนกับแสงสีเขียวที่พวยพุ่งจากกล่องทรัพยากรทองแดง กล่องทรัพยากรไม้ไม่มี “เอฟเฟกต์” อะไรเลย เปิดปุ๊บก็ติดปั๊บ
“สมกับเป็นกล่องทรัพยากรระดับต่ำสุดจริง ๆ อลังการน้อยไปหน่อย!”
ไม่คิดมาก สายตาของฉีหยวนถูกของในกล่องทรัพยากรดึงดูดทันที
เป็นของสามอย่างเหมือนกัน
น้ำหนึ่งขวด ลูกแก้วแสงสองลูก
ฉีหยวนหยิบขวดน้ำแร่ขึ้นมา “อึกอึก” ดื่มทีเดียวหมดครึ่งขวด
ตั้งแต่เมื่อคืนถึงตอนนี้ ก็เกือบ 20 ชั่วโมงแล้วที่ไม่ได้ดื่มน้ำ
กลางวันยังทำงานใช้แรงอีกหกชั่วโมง คอแห้งผากสุดจะทน เข้าขั้นขาดน้ำอย่างรุนแรงแล้ว
น้ำแร่ครึ่งขวดลงท้อง ในที่สุดก็รู้สึกว่าตัวเองรอดตาย
เขย่าขวดน้ำแร่ที่เหลือครึ่งขวด ฉีหยวนเก็บมันไว้ด้วยความเสียดาย
ในยามที่ไม่มีแหล่งน้ำจืด การประหยัดน้ำเป็นสิ่งจำเป็นมาก
เพราะฉีหยวนเองก็ไม่รู้ว่าจะได้ขวดน้ำแร่อีกขวดเมื่อไหร่
พนันว่าพรุ่งนี้จะเก็บกล่องทรัพยากรได้อีก?
แล้วในกล่องทรัพยากรก็มีน้ำหนึ่งขวดพอดี?
นี่มันไม่สมจริงเลย
คืนนี้สำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว ล้วนเป็นคืนที่ต้องทนหิวทนกระหาย
มีเพียงส่วนน้อยยิ่งกว่าน้อย ที่เก็บเกี่ยวอาหารได้บ้างพอประทังความหิว
ก็มีส่วนน้อย ที่บ้านไม้อยู่ใกล้แหล่งน้ำพอดี
แต่คนโชคดีสุดท้ายก็เป็นส่วนน้อย
ลูกแก้วแสงสองลูกที่เหลือ ฉีหยวนก็เปิดอย่างไม่เกรงใจ
ได้ผ้าห่มขนสัตว์หนึ่งผืน กับไม้ 20 ท่อน
ผ้าห่มดูไม่หนา แต่คุณสมบัติให้ความอบอุ่นดีทีเดียว
ฉีหยวนคลุมผ้าห่มบนตัวทันที รู้สึกอุ่นขึ้นมาไม่น้อยเลย
ตอนที่ฉีหยวนมา ใส่แค่เสื้อยืดกับแจ็กเก็ตตัวเดียว เป็นชุดสำหรับเข้าฤดูใบไม้ร่วง
กลางวันใส่ได้ แต่พอถึงกลางคืนก็หนาวมากแล้ว ผ้าห่มผืนนี้ช่างเหมือนหิมะในยามกันดาร
ไม้ 20 ท่อนไม่มีอะไรพิเศษ วางกองรวมกับไม้ที่เก็บตอนกลางวัน
หลังจากพยายามมาทั้งวัน ตอนนี้ในบ้านไม้มีข้าวของเพิ่มขึ้นไม่น้อย
อย่างแรกคือมุมใกล้หน้าต่าง ก็คือด้านขวาของบ้านไม้ มีหิน 163 ก้อนกับไม้ 38 ท่อนวางกองอยู่
ข้าง ๆ วางแปลงดอกไม้ยาวหนึ่งเมตร กว้าง 0.5 เมตร สูง 0.5 เมตร
แต่ในแปลงดอกไม้ยังว่างเปล่า
ข้างแปลงดอกไม้ มีกล่องสองใบวางอยู่
ใบหนึ่งคือกล่องทรัพยากรทองแดง อีกใบคือกล่องทรัพยากรไม้
หลังจากเปิดกล่องทรัพยากรสองใบนี้ ฉีหยวนก็ใช้เป็นกล่องเก็บของ
ที่จริงกล่องทรัพยากรสามารถรีไซเคิลได้ กล่องทรัพยากรทองแดงรีไซเคิลแล้วได้ทองแดง 5 ยูนิต กล่องทรัพยากรไม้รีไซเคิลได้ไม้ 5 ยูนิต
แต่สำหรับตอนนี้ เห็นชัดว่ากล่องมีประโยชน์มากกว่า
ไว้ค่อยรีไซเคิลทีหลังก็ไม่สาย
ตอนนี้กล่องทองแดงถูกใช้เป็นที่เก็บเครื่องมือ ใส่ขวานหินกับเสียมเหล็ก
ส่วนกล่องไม้ก็ถูกฉีหยวนใช้เป็นหมอนพิง รองไว้ด้านหลัง
ฉีหยวนนอนบนเสื่อฟาง มีผ้าห่มขนสัตว์คลุมตัวอยู่ สภาพความเป็นอยู่เรียบง่ายก็พลันรู้สึกสุขขึ้นมากโข
“โครกคราก…”
ท้องร้องขึ้นมาอย่างไม่อาย
ฉีหยวนลูบท้องอย่างจนใจ “คิดไม่ถึงเลยว่าแถวนี้จะยากจนขนาดนี้ ไม่มีอาหารให้หาเลยสักอย่าง…ไม่รู้ว่าแพลตฟอร์มซื้อขายมีอาหารให้แลกเปลี่ยนบ้างไหม…”