ในชั่ววูบสุดท้ายก่อนความตาย จงหยางเฮ่ารับรู้ได้ถึงเลือดอุ่น ๆ ของตัวเองที่ไหลออกมา แล้วถูกคนอื่นแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกร้อยพันเปี่ยมใจ บรรยายออกมาเป็นคำไม่ได้
"นี่คือบทลงโทษของเจ้าหรือ? ต้องย่ำศพของฉันเสียก่อน ถึงจะฝ่าฟันขึ้นไปถึงขอบเขตใหม่ได้?"
แต่วินาทีต่อมา จงหยางเฮ่าซึ่งสีหน้าเคยสงบเย็น ดูเหมือนจะนึกอะไรได้ ดวงตาก็ขยายกว้างทันที
"เลือดของฉัน…… สายเลือดของฉันงั้นรึ? ฮ่า ฮ่า ฮ่าฮ่า!"
เขาดูเหมือนในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าบทลงโทษที่มีต่อเขาคืออะไร!
หรือจะพูดให้ชัดกว่านั้น คือบทลงโทษที่มีต่อทั้งเผ่าหนันหลาน!
นับจากนี้เป็นต้นไป บนทุ่งหญ้าแห่งนี้ หากใครต้องการฝ่าฟันขึ้นสู่ขั้นทะลวงชีพ ก็จำต้องใช้เลือดของชนเผ่าหนันหลาน
เมื่อพวกเจ้าเต็มใจสละชีวิตเพื่อคุณธรรม ยอมแลกด้วยผลประโยชน์และอนาคตของตน เพื่อหาอนาคตหนึ่งส่วนให้ทุกเผ่าบนทุ่งหญ้า
ก็ขอให้ความใจกว้างของพวกเจ้าสืบทอดต่อไปเถิด
หลังดูดซับเลือดของจงหยางเฮ่าไป ก็ยังมีคนที่ฝ่าฟันไม่สำเร็จ
ไม่ช้า สายตาของพวกเขาจึงหันไปมุ่งที่เหล่าชนเผ่าหนันหลานที่หลบหนี
การตามล่าครั้งใหญ่มโหฬารจึงปะทุขึ้นทั่วทุ่งหญ้า โดยเหยื่อที่ถูกไล่ล่า คือผู้ครองทุ่งหญ้าในอดีต—ลูกหลานของปุโรหิตและหัวหน้าเผ่าแห่งเผ่าหนันหลาน
ในเวลาเดียวกัน อีกห้าเผ่าที่มีฐานะเทียบเท่าเผ่าหนันหลาน ก็ได้รับการชี้นำจากฉีหยวนอีกครั้ง
"เผ่าทุ่งหญ้าทรยศต่อพระบัญชา ย่อมต้องรับโทษแห่งพระเจ้าแล้ว นับจากนี้ทุก ๆ 5 ปี เจ้าทั้งหลายต้องเดินทางไปยังทุ่งหญ้า สังหารผู้ที่แข็งแกร่งระดับขั้นทะลวงชีพขึ้นไป"