กระบวนการนี้ใช้เวลานานกว่า 2 ชั่วโมง
ไอลินค่อย ๆ เปลี่ยนจากการครวญคลั่งด้วยความเจ็บปวดในตอนแรก มาสู่ภาวะที่ทรงตัว และในที่สุดก็เริ่มควบคุมกิ่งไม้บนร่างกายของตัวเองได้
"ท่านหลัว สำเร็จแล้วใช่ไหม" ฉีหยวนถาม
หลัวหลินซงพยักหน้าเบา ๆ แล้วตอบว่า "ผลจะมีแค่สองอย่าง ถ้านางตาย แปลว่าการรักษาล้มเหลว ถ้านางยังมีชีวิตอยู่ แปลว่าสำเร็จ"
"แล้วพอสำเร็จแล้ว นางจะใช้ชีวิตในสภาพแบบไหน? ด้วยสภาพตอนนี้ นางคงไม่เหลือร่างเนื้อและเลือดอีกแล้วสินะ"
หลัวหลินซงยิ้ม "ไหนแค่ไม่มีเนื้อเลือดเล่า ตอนนี้นางคงนับเป็นมนุษย์ไม่ได้แล้ว"
"อันนี้..." ฉีหยวนหัวเราะเหมือนกับว่ารู้ทัน คิดดูแล้วก็จริงอย่างนั้น ร่างกายที่ก่อตัวจากพลังงานพืชทั้งหมด ไม่เหลือลักษณะใด ๆ ของเนื้อหนังเลย จะเรียกว่ามนุษย์ได้ยังไง
"ไม่ดีแล้ว! มีปัญหา!"
"ท่านหลัวมาดูเร็ว มีสภาพใหม่เกิดขึ้น"
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ เสียงจากด้านข้างก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ
ฉีหยวนและหลัวหลินซงหันศีรษะกลับไปมองถังไม้ไม่ไกลนัก
ไอลินที่นั่งอยู่ในถังไม้ตั้งแต่แรก ตอนนี้จู่ ๆ คิ้วขมวดแน่น กิ่งก้านทั้งร่างสั่นสะท้านโดยไม่อยู่ในการควบคุม กิ่งอ่อนใหม่ ๆ แตกออกมาไม่หยุด ดูเหมือนสูญเสียการควบคุมทั้งหมด
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"
แม้แต่หลัวหลินซงเองก็สายตากะพริบวูบ ครั้งก่อนเขาเพิ่งจะรับประกันอย่างมั่นใจว่าขอแค่ไม่ตาย การรักษาครั้งนี้ก็น่าจะสำเร็จแล้ว
ไม่คาดคิดว่าพูดจบไม่ทันไร ความผิดปกติแบบนี้ก็เกิดขึ้นเสียแล้ว