“สิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือกว่าพืชทั้งมวล?!”
จงม่ายวิ่นอธิบายต่อ: “ใช่ ก็เหมือนกับตัวฉันนั่นแหละ อยู่เหนือพืชทั้งหมด และควบคุมให้พวกมันกลายพันธุ์ตามทิศทางได้!”
“งี้นี่เอง!” ฉีหยวนมีสีสันครุ่นคิด แล้วพูดเสียงต่ำ: “ถ้าเป็นแบบนี้ ก็แค่หาต้นไม้ต้นนั้นให้เจอ ก็ควบคุมพืชทั้งหมดที่นี่ได้เลยเรอะ?!”
จงม่ายวิ่นพยักหน้า: “ก็น่าจะประมาณนี้แหละ”
“งั้นก็ง่ายเลย!”
ฉีหยวนยิ้มออกมา หนักแน่นว่า: “ข้าไม่เชื่อหรอก ในเวลาสั้น ๆ แค่นี้ มันจะพัฒนาเป็นระดับสมบูรณ์แบบได้ ถ้าไม่มีระดับสมบูรณ์แบบ เราก็จัดการมันได้สบาย ๆ”
พูดจบ ก็ควบคุมเถาวัลย์ที่เต็มฟ้าให้พุ่งทะลักเข้าไปในมหาสมุทรพืชราวกับทะเลถล่ม
ต่อให้เป็นพืชกลายพันธุ์หรือไม่ สุดท้ายก็ต้องอาศัยพลังงานพืชในการดำรงชีพ ขอแค่มีพลังงานพืช หนามพิทักษ์ก็ดูดกลืนได้
ภายใต้การกดขี่ของพลังที่เหนือกว่าโดยสิ้นเชิง พืชกลายพันธุ์โดยรอบไม่มีทางต้านทานแม้แต่น้อย ถูกสูบพลังงานพืชในร่างแห้งเหือดท่ามกลางเสียงร้องครวญคราง
แต่ฉีหยวนไม่ได้ทำเพื่อดูดพลังงานพืชเพียงอย่างเดียว แต่เพื่อเปิดเส้นทาง
ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในที่พักพิงพลางเก็บกว้างไปพลาง
พืชพรรณหลากสีสันแดง เหลือง น้ำเงิน เขียว รูปทรงประหลาดแตกต่างกันราวกับหมู่ปีศาจเริงระบำ ทำให้ทั้งคู่ตาลาย
เก็บกว้างไปสิบนาทีเต็ม ๆ ฉีหยวนถามอย่างกลัดกลุ้ม: “ม่ายวิ่น สิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือพืชทั้งหมดนั่น มีลักษณะพิเศษอะไรบ้าง?”