"ร้อยจั้งโลหิตหลิวพริ้วไสว?!"
ในที่สุดเขาก็นึกขึ้นได้ ต้นไม้ที่เขาเอามาให้จงม่ายวิ่น แถมยังเป็นพวกกิ่งหลิวด้วย ก็มีอยู่ต้นเดียว
นั่นก็คือกิ่งแขนงหนึ่งของร้อยจั้งโลหิตหลิวพริ้วไสวนั่นเอง
หลังจากที่ต้นยักษ์พิทักษ์กลืนกินร้อยจั้งโลหิตหลิวพริ้วไสว เขาก็เก็บกิ่งหลิวที่ยังมีชีวิตได้แขนงหนึ่งบนพื้น ก็เลยเอามาให้จงม่ายวิ่น หวังจะให้นางเอาไปปลูกใหม่
ก็อย่างสุภาษิตว่าไว้ ปลูกหลิวโดยไม่ตั้งใจ หลิวกลับเติบใหญ่ แค่มีกิ่งแขนงเดียว ต้นหลิวก็มีโอกาสรอดสูงมาก
แล้วนี่กิ่งของต้นหลิวระดับหายากนะ?
ถ้าปลูกจนได้ร้อยจั้งโลหิตหลิวพริ้วไสวขึ้นมาใหม่สักต้นก็กำไรเละเลย
น่าเสียดาย สุดท้ายก็ไม่สำเร็จ
จงม่ายวิ่นเอ่ยขึ้นว่า "หลังจากที่ปลูกไม่สำเร็จ ข้าก็ฝังกลบลงตรงนั้นเลย น่าจะเป็นต้นนั้นแหละนะ?"
พูดจบก็มองไปที่ต้นหลิวตรงหน้า
ต้นหลิวส่ายกิ่งเบาๆ แล้วพูดว่า "ใช่แล้ว ข้านี่แหละ! ข้ายังไม่ตายเลย เจ้าก็ดันฝังข้าเสียแล้ว ข้าเลยได้แต่โตอยู่ใต้ดิน"
ฉีหยวนขมวดคิ้วแน่น ไม่ได้เชื่อคำพูดของต้นหลิวในทันที
พูดภาษาคนได้ แถมยังจำทุกสิ่งที่เกิดขึ้นได้ชัดเจน นั่นหมายความว่ามันมีสติปัญญาสูงจนน่ากลัว
ด้วยสติปัญญาระดับสูงขนาดนี้ มันจะโกหกก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ด้วยน้ำเสียงเคลือบแคลง ฉีหยวนสอบสวนว่า "เหตุใดเจ้าจึงจำเรื่องราวได้มากมายถึงเพียงนี้ หรือว่าเจ้าฉลาดมาตั้งนานแล้ว?"