เมื่อชื่อที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกไปนี้ปรากฏขึ้นในหูอีกครั้ง มันไม่เหมือนเมื่อครั้งนั้นอีกแล้ว
แม้ฉีหยวนจะไม่ได้ลงโทษเขาแต่อย่างใด ทั้งยังคืนเวทมนตร์ให้แก่เผ่าของพวกเขา และจัดหาที่อยู่อาศัยให้อีกด้วย
แต่ในใจเขา ก็ยังไม่เคยเชื่อว่าฉีหยวนจะลืมความแค้นในอดีตได้
เพราะเมื่อครั้งนั้น พวกเขานำกำลังรบระดับสมบูรณ์แบบจำนวนมากบุกไปถึงมหาทวีปใหม่ เกือบจะทำลายพันธมิตรทั้งห้าลงได้สำเร็จ
แม้เรื่องนี้จะผ่านไปแล้ว แต่ไม่มีใครลืมมันได้จริง
ดังนั้นพวกเขาจึงกล้าแค่หลบซ่อนอยู่มุมมืด แอบพัฒนาตัวเองอย่างระแวดระวังเท่านั้น
เพียงแต่พวกเขาไม่รู้ว่า ถ้าฉีหยวนใส่ใจจริง เผ่าอื่น ๆ คงอยู่ถึงวันนี้ไม่ได้
เมื่อปล่อยผ่านไปแล้ว ย่อมหมายความว่าไม่มีทางจะเอาความอีก
"ฉีหยวน...ท่านจริง ๆ ยอมช่วยเด็กคนนี้หรือ?"
อันฉางหลินย่อมเข้าใจความคิดในใจของฉินเหยียนเป็นอย่างดี และรู้ดีถึงความกังวลในใจของเจ็ดเผ่า จึงเอ่ยขึ้นอย่างมีนัยว่า "วางใจเถอะ พวกท่านแม้จะเป็นเผ่าที่หลงเหลือมาจากยุคโบราณ แต่เมื่อเข้าร่วมกับเราแล้ว ก็คือส่วนหนึ่งของพวกเรา ไม่ต้องถือว่าเป็นคนนอก"
ฉินเหยียนชะงักไปชั่วครู่ เข้าใจความหมายในถ้อยคำของอันฉางหลินดี จึงแสดงรอยยิ้มโล่งอกออกมา
"ฉินเหยียนเข้าใจแล้ว ขอขอบคุณล่วงหน้าในบุญคุณช่วยชีวิตของผู้นำฉี ฉินเหลี่ยเจ้าตัวนี้ฝีมือด้อย หวังว่าท่านจะไม่รังเกียจที่จะอบรมสั่งสอนมัน ฉินเหยียนจะขอบพระคุณเป็นล้นเหลือ"
"และในนามของชาวเจ็ดเผ่าทุกคน ขอขอบคุณผู้นำฉีที่พระราชทานแผ่นดินให้ ตั้งแต่วันนี้ที่ได้เป็นข้ารับใช้ภายใต้ท่านแล้ว ต่อไปจะสุดความสามารถช่วยเหลือสนับสนุนท่าน!"