สิ่งที่ไม่มีใครคาดถึงคือ คนแรกที่ก้าวข้ามขั้นกลับเป็นหยางถู เพียงใช้เวลาหนึ่งวันเท่านั้น ก็รุกไล่แบบกองทัพที่ตีป้อมยึดเมือง ไต่ระดับขึ้นถึงขั้นเหนือธรรมชาติได้อย่างรวดเร็ว
ไม่มีเสียงคำรามอันกึกก้องของการก้าวข้าม ไม่มีปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติอันตระหง่าน มีเพียงการผ่านด่านสุดท้ายไปอย่างเรียบง่ายที่สุด
เมื่อหยางถูยืนอยู่เบื้องหน้าฉีหยวนอีกครั้ง แทบมองไม่ออกเลยว่ามีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ เพียงแค่สังหารณ์ที่เข้มแข็งขึ้นมากเท่านั้น
แม้แต่ฉีหยวนเองก็อดสงสัยไม่ได้ ใครก้าวข้ามขั้นเหนือธรรมชาติกันไม่สั่นสะเทือนฟ้าดิน? ทำไมมาถึงหยางถูกลับเรียบนิ่งอย่างนี้?
ก่อนหน้านี้ฮั่วทุยตอนเข้าใจวิชาเวทย์ใช้เวลานานมาก ทั้งเสียงสัญญาณน่าตกใจ ยังงอกปีกยักษ์ยาวหลายร้อยเมตรออกมาอีก
“หยางถู เจ้าเข้าใจวิชาเวทย์อะไร? ทำไมก้าวข้ามได้เร็วเช่นนี้?”
หยางถูเกาหัวแก้เก้อ แล้วยิ้มออกมา “ผมเองก็ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ แต่ตอนก้าวข้ามมันง่ายจริง ๆ วิชาที่ผมเข้าใจน่ะจริง ๆ ก็ธรรมดามาก แค่เพิ่มความสามารถในการดูดซับสสารต่าง ๆ”
“เพิ่มความสามารถในการดูดซับ?”
ฉีหยวนแทบเข้าใจไม่ได้เลยกับความสามารถแบบนี้ ความสามารถในการดูดซับมันเป็นวิชาเวทย์ได้ด้วยเหรอ?
หยางถูอธิบายว่า “ก็คือสสารจำนวนมาก ที่แต่ก่อนร่างกายผมดูดซับไม่ได้ ตอนนี้ดูดซับได้หมดแล้ว และการควบคุมสิ่งที่ดูดซับเข้าไปก็แม่นยำขึ้นกว่าเดิม แม้ดูดซับเข้าไปเป็นสิบหมื่นแสนชนิดก็ไม่มีทางสับสน”
คิดทุกข์คิดร้อนไปนาน ฉีหยวนถึงได้เข้าใจความสามารถของหยางถู