ในทุ่งหญ้าและป่าใหญ่ กำลังเกิดภาพแบบเดียวกันนี้ขึ้นเช่นกัน กู้เจ้าและถังหานทั้งสองคนต่างสำเร็จภารกิจในแต่ละช่วงของตนเอง แล้วอพยพกลับออกมาจากโลกจิ๋ว
ในช่วงแรก เผ่าไม่พบความผิดปกติใด ๆ ยังคงใช้ชีวิตตามจังหวะเดิม
แม้จะพบว่าหัวหน้าของพวกมันหายตัวไป ตอนแรกมันก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะในอดีตหัวหน้าของพวกมันก็เคยหายไปช่วงหนึ่งเป็นครั้งคราว แต่ก็กลับมาเร็ว ๆ ทุกครั้ง
แต่คราวนี้ ท่าทีของมันดูเหมือนจะต่างออกไป
เมื่อเวลาผ่านไป 3 วัน พวกมันก็ยังไม่เห็นหัวหน้ากลับมา แม้ส่งคนออกไปสำรวจจนครบทุกพื้นที่รอบ ๆ ก็ไม่พบร่องรอยใด ๆ เลย
ตอนนี้เอง พวกมันเริ่มร้อนใจอย่างจริงจัง
เดินเข้าป่า ปีนขึ้นภูเขาสูง ลุยลงหนองบึงลึก ตะโกนเรียกชื่อของหัวหน้าดัง ๆ พยายามค้นหา 'ราชา' ผู้นำพาพวกมันออกจากความมืด!
แต่ไม่ว่าจะค้นหามุมใดของโลกนี้ ก็ไม่มีวันพบเขาได้อีกแล้ว
ท่ามกลางพายุหิมะที่หนาวเย็นของฤดูหนาว เสียงคร่ำครวญและเสียงเรียกหาดังก้องอยู่ท่ามกลางแมกไม้ ไม่เงียบสงบสักที กระทั่งเยือกแข็งจนทนไม่ได้ พวกมันจึงทยอยกลับเข้าถ้ำ
สำหรับพวกมันแล้ว ฤดูหนาวนี้คงเป็นช่วงเวลาที่ทรมานยิ่ง ไม่ใช่เพียงความหนาวที่กาย แต่คือฤดูหนาวที่อยู่ในใจ
เมื่อพวกมันกลับเข้าถ้ำ มายืนเฉพาะหน้าภาพฝาผนังทั้ง 7 ภาพที่หลินเจี๋ยวาดไว้ เห็นเหตุการณ์คุ้นเคยทีละภาพ สมองที่ไม่ฉลาดนักก็ดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง: หัวหน้าของพวกมัน อาจไม่กลับมาอีกแล้ว!
ความโศกเศร้าเริ่มแผ่ขยายไปทั่วทั้งเผ่า
ในจำนวนนั้น มีชาวพื้นเมืองคนหนึ่งที่ติดตามหลินเจี๋ยอยู่ข้างกาย และได้รับการสอนและชี้นำมากที่สุด ณ บัดนี้ดูเหมือนจะรู้สึกอะไรบางอย่างขึ้นมา