แต่เบื้องลึกในจิตใจของฉีหยวน ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวสักเท่าไหร่
ด้วยพลังฝีมือระดับสมบูรณ์แบบ พวกเขาครองความได้เปรียบอย่างเด็ดขาดอยู่แล้ว เพียงแค่ไม่เกิดความผิดพลาดร้ายแรงขึ้น ก็จะไม่มีปัญหาใหญ่อะไร
แต่จากนี้ไป สิ่งมีชีวิตระดับสมบูรณ์แบบทั้งห้านี้เพิ่งเห็นฝีมือของผู้รอดชีวิตมนุษย์ ย่อมระแวงตัวเองมากขึ้นแน่นอน การจะสังหารพวกมันได้อย่างง่ายดายคงยากยิ่ง
ชั่วขณะหนึ่ง ฉีหยวนก็นึกวิธีจับตัวห้ากษัตริย์ออกมาดี ๆ ไม่ได้
"ค่อย ๆ ไปทีละก้าว ถ้าภายในเวลาอันสั้นจัดการไม่ได้ ก็ค่อย ๆ ค่อย ๆ จัดการพวกมันไป" ฉินเจิ้นจวินพูดอย่างสุขุม เขามองสถานการณ์ได้แจ่มชัดเป็นอย่างดี
เจ้าเจิ้งเหอ... เอ๊ะ ไม่ใช่ — หยางเจิ้งเหอ? ไม่ใช่ คนที่พูดต่อคือเจ้าเมือง? ไม่ใช่ — คนที่พูดต่อคือเจ้าโจวเฉิง? ไม่ใช่ — คนที่พูดต่อคือเจ้าเจิ้ง? ไม่ใช่ — คนที่พูดต่อคือจ้าวเฉิง? ไม่ใช่ — คือเจ้าโจว? ไม่ใช่ — คือจ้าวเฉิง? ไม่ใช่ — คือเจ้าโจวเฉิง? ไม่ใช่ — คือจ้าวเฉิง? ไม่ใช่ — คือเจ้าโจว? ไม่ใช่ — คือจ้าวเฉิง?
โจวเฉิงพูดตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม "พอดีเลย ได้เวลาพัฒนาต่ออีกระยะ ยิ่งให้เวลาเรามากขึ้น อัตราการเติบโตของเราก็จะเร็วกว่าพวกมันแน่นอน"
ได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างหัวเราะขึ้นพร้อมกัน
หลักการง่าย ๆ แบบนี้ แม้แต่โจวเฉิงยังเข้าใจ
เป็นความจริง ผู้รอดชีวิตมนุษย์ยังอยู่ในช่วงพัฒนาอย่างก้าวกระโดด!
ค้นพบทรัพยากรใหม่ไม่หยุด วิจัยเทคโนโลยีใหม่ไม่หยุด พัฒนาสกิลใหม่ ๆ ไม่หยุด
ขอเพียงเกิดการปฏิวัติทางเทคโนโลยีขึ้น นั่นคือการก้าวกระโดดครั้งใหญ่ของพลังฝีมือ ความเร็วในการเติบโตย่อมเหนือกว่าสัตว์ป่าที่หลายร้อยปีก็ยังเหมือนเดิมอยู่หลายเท่านัก