“ปกติแล้ว เมื่อมีเงื่อนไขดีขึ้น สภาพแวดล้อมดีขึ้น ควรจะเกิดการพัฒนาแบบก้าวกระโดด แต่เราไม่เพียงไม่มีแบบนั้น กลับยิ่งเกียจคร้านมากขึ้น การพัฒนาทุกด้านก็เข้าสู่ภาวะหยุดชะงัก”
“ภายนอกไม่มีภัยคุกคาม ภายในไม่มีการแข่งขัน แรงผลักดันในการพัฒนายังต่ำกว่ากลุ่มกำลังขนาดกลางและเล็กอื่น ๆ เสียอีก ปัญหานี้ไม่หนักหน่วงหรือ?”
ประโยคเดียวนี้ทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่ตื่นขึ้นจากความมึนงง
คนเหล่านี้ไม่ใช่พวกโง่เขลาไม่รู้อิโหน่อิเหน่ เรื่องที่ฉีหยวนยกขึ้น คนที่นั่งอยู่ต่างเข้าใจอย่างลึกซึ้งอยู่แล้ว
แค่ว่าพวกเขาก็เพราะไม่มีภัยคุกคาม จึงเกิดความหลวมระลอยบ้าง
ตอนนี้ฉีหยวนยกปัญหานี้ขึ้นมาเอง ทุกคนจึงให้ความสำคัญกับมันอีกครั้ง
“ถ้าก่อนหน้านี้ไม่มีใครพูด ผมก็ไม่ทันสังเกต พอฉีหยวนพูดแล้ว ดูท่าจะเป็นจริงอย่างที่ว่าจริง ๆ”
จางฉงเยวี่ยพยักหน้าเห็นด้วย ในฐานะอธิการของสถาบันรวมแห่งพันธมิตร เขามองภาพรวมได้กว้างกว่าใคร ๆ
และปัญหาเดียวกันนี้ ก็เกิดขึ้นในสถาบันรวมแห่งพันธมิตรด้วยเช่นกัน
หลังมาถึงดาวเคราะห์ดวงใหม่นี้ สภาพแวดล้อมดีขึ้นจริง แต่การพัฒนาภายในสถาบันกลับไม่ได้ดีขึ้นเลยสักเท่าไร
ฝั่งหนึ่งเป็นเพราะปัญหาแหล่งนักเรียน
ดังที่เพิ่งพูดไป เด็กอายุ 15-25 ขาดช่วงไปหมด และอีกหลายปีข้างหน้าจะไม่มีนักเรียนหน้าใหม่เข้าสถาบันเลย
จำนวนคนน้อยลง แรงกดดันในการแข่งขันก็ต่ำลง ทำให้นักเรียนเดิมต่างเกียจคร้านกันไปหมด