“ใช่แล้ว ต้องลดจำนวนคนลงให้เหลือน้อยที่สุด!” ฉีหยวนตอบกลับมาอย่างมั่นคง
“คนที่มีพรสวรรค์สูงกว่า ศักยภาพแข็งแกร่งกว่า มารวมตัวกันไว้ด้วยกัน ย่อมสร้างการแข่งขันระหว่างกันได้ง่ายกว่า และจะช่วยยกระดับความแข็งแกร่งของกันและกัน”
“ยิ่งไปกว่านั้น เด็กที่เกิดจากการผสมผสานของคนกลุ่มนี้ คุณภาพจะยิ่งสูงขึ้น ซึ่งเป็นผลดีต่อการพัฒนาในอนาคต ถ้าลูกที่เกิดออกมามีพรสวรรค์ต่ำเกินไป ไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ภายในมหัศจรรย์ระดับสุดยอดได้ ก็จำต้องส่งพวกเขาออกไป”
ทุกคนมองออกแล้วว่า ฉีหยวนไม่ได้ต้องการขยายอิทธิพล แต่ต้องการยกเพดานของแต่ละที่พักพิงให้สูงขึ้น เพื่อปั้นผู้แข็งแกร่งระดับสมบูรณ์และระดับเหนือธรรมดาออกมาให้มากขึ้น
จ้าวเฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามเบา ๆ “พี่ชายฉี สิ่งที่พี่พูดมาไม่มีปัญหา มันเหมาะกับการพัฒนาในอนาคตจริง ๆ แต่คนที่เหลืออยู่ล่ะครับ จะทำอย่างไร”
นี่คือประเด็นที่เขาใส่ใจที่สุด
เมื่อกลุ่มชั้นแนวหน้าที่เก่งกาจที่สุดจากไปแล้ว คนธรรมดาที่เหลืออยู่ในที่พักพิง ควรทำอย่างไรกันต่อ?
ฉีหยวนยิ้มแล้วกล่าวว่า “นี่คือข้อที่สองของแผนที่ข้าจะพูด”
“เมื่อทุกคนย้ายกลุ่มคนที่แข็งแกร่งที่สุดออกจากที่พักพิงไปแล้ว คนที่เหลือก็จะย้ายตามเช่นกัน หรือพูดอีกอย่างคือ กระจายออกจากกัน”
“ข้าจะจัดการที่มหาทวีปกลาง โดยแยกที่พักพิงทั้งหกของเราออกไปอยู่ในเขตต่างกัน ต่างครอบครองดินแดนของตนเองเพื่อพัฒนาต่อไป”
“เมื่อพ้นจากพวกเราชั้นผู้นำไป และได้สภาพแวดล้อมใหม่แล้ว พวกเขาจำต้องเผชิญกับความท้าทายที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม และก็จะได้พัฒนาการที่ดีกว่าเดิมด้วย”