“ถ้าเจ้าสามารถทำให้พวกเขายอมจำนนและเข้าร่วมกับเกาะกลางทะเลสาบได้ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าฟัน แต่ผู้ที่แกร่งระดับสมบูรณ์จะต้องยอมใช้อักขระวิญญาณควบคุมจิต”
“ถ้าไม่ยินยอมล่ะก็……เปลี่ยนเป็นโทเท็มก็ไม่เป็นไรสำหรับฉัน”
“พร้อมกันนี้ โลกย่อมก็เป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยให้พวกเขาควบคุมกันเองทั้งหมด ฉันจำเป็นต้องแทรกแซงอย่างแน่นอน ซึ่งเป็นผลดีต่อทั้งสองฝ่าย”
“ส่วนเรื่องอารยธรรมกับการสืบทอด นั่นเป็นเรื่องของพวกเจ้าเอง ฉันก็ไม่ถึงกับต้องทำลายเผ่าพันธุ์ของพวกเจ้าทิ้งซะเมื่อไร”
ฉีหยวนเสนอข้อเสนอของตนออกมา นั่นก็คือขีดจำกัดของการยอมอดทนที่มากที่สุดของเขา
ถ้าผู้เฒ่าคงไม่ยอมรับ ก็ถือว่าจบกันแค่นี้
รอภายหลังเมื่อความแข็งแกร่งเพียงพอ และศึกษาจารึกหินเคลื่อนย้ายได้ลึกซึ้งมากพอ ค่อยบุกเข้าไปเองก็ได้
แม้จะไม่สำเร็จจริง ๆ ก็ยังใช้วิถีแห่งมิติว่างระบุตำแหน่งของโลกย่อมได้
เพียงแต่ความยากจะยากขึ้นอีกเท่าตัวเท่านั้น
เขาจ้องมองคงจิ้นเงียบ ๆ รอคำตอบจากเขา
สุดท้าย กลับเป็นโจวจี้ที่เป็นฝ่ายห้ามปราม: “คงจิ้น อย่าคิดมากเลย เมื่อตัดสินใจแล้วก็อย่าลังเลอีก”
คงจิ้นถอนใจยาว แล้วก็พยักหน้า: “ท่านผู้นำ ข้าจะพาท่านเข้าสู่โลกย่อม แต่ขอให้ข้ากับโจวจี้เป็นฝ่ายเจรจาต่อรอง”
“ถ้าเลี่ยงการนองเลือดได้ ก็พยายาม……”
“วางใจเถอะ ข้าขอให้คำมั่นสัญญาในฐานะผู้นำแห่งเกาะกลางทะเลสาบ ตราบใดที่พวกท่านเจรจากันได้ ข้าจะพยายามไม่ใช้กำลังแก้ปัญหา”