"พวกคุณมีหนทางอื่นกลับเข้าไปในโลกย่อมอีกไหม" ฉีหยวนถามด้วยความสงสัยจนต้องเผลอเอ่ยออกมา
"ไม่มีแล้ว เข้าได้ทางประตูบานเดียวเอง"
ฉีหยวนขยับตากลองใหญ่ "งั้นจะกลับยังไง ไม่บอกว่าจะหวังให้ลูกหลานของพวกคุณเปิดประตูให้หรอกนะ"
คงจิ้นก็ขยับตากลองใหญ่ตอบ "ฮึ ถ้าพวกมันไม่เปิด เรากะบุกบังคับเข้าไปก็ได้"
โถ... ฉีหยวนถึงกับอ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไรดี
นี่มันจริง ๆ ก็บรรพบุรุษตัวแม่เลย ช่างคิดถึงลูกหลานรุ่นหลังเป็นที่สุด!
รู้ว่าโลกย่อมปิดประตูทุกวันไม่ดี ยังอาสามาช่วยรื้อประตูให้พวกมันได้รับลมหายใจ นับว่าน่าเกรงขามและน่าเคารพจริง ๆ!
"ผู้เฒ่าคง พวกเขาไม่ได้ปิดวงแหวนเคลื่อนย้ายของโลกย่อมไปแล้วหรือ คุณยังมีวิธีเข้าไปได้อีกเหรอ?"
ผู้อาวุโสรุ่ยก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้เช่นกัน
ปัจจุบันเผ่าในโลกย่อมหลังจากการต่อสู้ครั้งก่อนก็ล่มจมสิ้นเชิง ปิดเส้นทางเชื่อมต่อซะสนิท ตัดขาดจากภายนอกไปเลย
ไม่เช่นนั้นด้วยนิสัยของฉีหยวน นาน ๆ คงบุกเข้าไปยึดผืนดินอันอุดมสมบูรณ์นั้นไปแล้ว... โอ๊ย เปล่า คือทำให้ยอมจำนนต่างหาก
ตามที่บันทึกประวัติศาสตร์เกาะกลางทะเลสาบกล่าวไว้ โลกย่อมกว้างใหญ่อันอุดมนั้น เมื่อหลายหมื่นปีก่อนก็เคยเป็นส่วนหนึ่งของเกาะกลางทะเลสาบ เป็นดินแดนสำคัญของอาณาเขต
แต่แล้วในอดีตกลับถูกโจรชั่วร้ายลอบทำร้าย ต้องกลายเป็นอาณานิคมของผู้รุกรานผู้โหดร้าย!
แต่ผ่านการอดทนอดกลั้นนับไม่ถ้วน เราจะได้คืนแผ่นดินเก่า ขับไล่พวกรุกรานออกไป และชิงเอารัศมีอันเป็นของเราคืนมาอีกครั้ง!