ในที่สุด เธอก็ยอมรับการมีอยู่ของไอลิน และกระตือรือร้นคิดหาวิธีรักษาเธออย่างเต็มที่
เรื่องราวที่ไอลินต้องเผชิญทำให้เธอสะเทือนใจอย่างยิ่ง จนถึงกับรู้สึกสงสาร
หลายวันมานี้ ไอลินถูกบังคับให้ทำการวิจัยอยู่ในโลกพืช ระหว่างที่ศึกษาสาระสำคัญของการกลายเป็นพืชชนิดนี้ ก็พยายามคลี่คลายความเจ็บปวดของร่างกายไปด้วย
ในตอนแรก เธอยังมีความกลัวอยู่บ้าง กลัวว่าจะกลับไปเป็นหนูทดลองในห้องแล็บอีกครั้ง ต้องรับการวิจัยอันโหดไร้มนุษย์ธรรมต่าง ๆ
แต่ผ่านไปได้ไม่กี่วัน ก็วางใจได้อย่างสมบูรณ์
ต่างจากอัคคิวลิเดียสที่ทำการทดลองโดยตั้งใจจะฆ่าเขาให้ตาย วิธีการของจงไม่ยวนอ่อนโยนกว่ามากนัก
ครึ่งเดือนแรก เกือบทั้งหมดคือการแช่น้ำเป็นหลัก
เพราะหลังจากหนีออกมาได้ ไอลินใช้วิธีหยาบโลนตัดกิ่งก้านที่งอกออกมาทิ้ง ทำให้ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล และอ่อนแอลงทั้งร่าง
ดังนั้นการแช่น้ำจึงมีจุดประสงค์หลักเพื่อรักษาบาดแผลต่าง ๆ บนร่างกายของเธอ
ในเวลาเดียวกัน จงไม่ยวนก็พยายามอยู่ตลอดเพื่อระงับการกลายเป็นพืชอันน่าสะพรึงนี้ และในที่สุดก็ได้ผลบ้าง
ตามหลักแล้ว ถ้าปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรม สภาพของไอลินตอนนี้ควรจะแย่กว่านี้ ระดับการกลายเป็นพืชของร่างกายควรจะรุนแรงกว่านี้
แต่ด้วยความช่วยเหลือของจงไม่ยวน สภาพของเธอแทบถูกรักษาไว้ที่ระดับเดียวกับเมื่อหนึ่งเดือนก่อน แถมยังฟื้นความสามารถในการพูดกลับมาได้อีกด้วย!
เทียบกับภายนอก ชีวิตที่นี่สบายกว่ามาก แต่ละวันแค่แช่น้ำ บางครั้งยังได้จิบน้ำเลี้ยงวิญญาณสองสามคำ มีจงไม่ยวนคอยมาคุยเล่นด้วย เอาอาหารอร่อย ๆ มาให้ตลอด ชีวิตแบบนี้สบายกว่าตอนที่ต้องรอนแรมอยู่ข้างนอกมากนัก