แต่พูดง่ายกว่าทำ
การจะจุดชนวนสงครามขนาดใหญ่ถึงเพียงนี้ และแสดงบทละครที่สมบูรณ์แบบออกมา กระบวนการก็ยังคงยากลำบาก
มีปัญหารอคอยที่จะต้องแก้ไขอีกมากมาย
จงไหมอิ้นซึ่งคิดละเอียดกว่าคนอื่นเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวลว่า "คนเราไม่ได้โง่กันทุกคนหรอก การที่พวกเราแสดงละครกันแบบนี้ จะทำให้พวกเขาเชื่อได้ง่าย ๆ จริงเหรอ"
"แล้วถ้าโดนจับผิดได้ หน้าของทุกคนก็..."
แค่นึกภาพฉากที่โดนจับได้ แล้วทุกคนต้องทำหน้าเหมือนกลืนอะไรที่เหม็นเหมันเข้าไป มันก็เขินอายจนแทบอยากฝังตัวอยู่แล้ว
แต่สำหรับปัญหานี้ ฉีหยวนกลับอธิบายเองอย่างใจเย็นว่า "เรื่องนี้ไม่ต้องเป็นห่วง พวกเราคือกลุ่มคนที่มีอำนาจมากที่สุดในโลกนี้ ขอแค่แสดงให้เหมือนจริงมากพอ แล้วคุมกระแสความคิดของคนให้อยู่หมัด ก็ไม่มีปัญหา"
การแสดงละครเป็นเรื่องยากสำหรับคนอื่น แต่สำหรับฉีหยวนแล้วแทบไม่มีความยากเลย
เขาคือผู้ครอบครองโลกใบนี้ ถือครองอำนาจปกครองทั้งหมด การสร้างภาพลวงตาสักอย่างเป็นเรื่องเบาหวัด
ไม่ว่าจะฆ่าคนหรือให้คนตาย คนธรรมดาก็จะไม่รู้สึกได้ถึงความผิดปกติแม้แต่น้อย
หยางเจิ้งเหอถามต่อ "แล้วโทเท็มของฉีหยวนล่ะ ของแบบนี้มันตายไม่ได้นะ"
ฉีหยวนตอบอีกครั้ง "เรื่องนี้ก็ง่าย พอแสดงถึงฉากนั้น เราก็สร้างเสาโทเท็มศักดิ์สิทธิ์ปลอมขึ้นมาหนึ่งต้น แล้วแสร้งทำพลาดทำให้มันแตกกระจาย"
"แล้วบอกว่าเสาโทเท็มศักดิ์สิทธิ์ได้รับความเสียหายอย่างหนัก ความศักดิ์สิทธิ์ไม่อาจเทียบเท่าเดิม สูญเสียฟังก์ชันสำคัญไป 2 อย่าง"