บทที่ 3 ไก่ตัวผู้
เฉียวเวิ่นไม่เข้าใจกฎเกณฑ์มากนัก นางจึงเดินลงจากเกี้ยวตามคำสั่งอย่างว่าง่าย
บางทีอาจเป็นเพราะเห็นชุดเจ้าสาวของเฉียวเวิ่น และรู้ตัวตนของผู้มาเยือน ณ ขณะนั้นเอง ในที่สุดก็มีข้ารับใช้ชุดเทาคนหนึ่งออกมาจากประตูจวนฉีอ๋อง โค้งกายเล็กน้อยให้พวกนาง
ท่าทีของเขาเย็นชาและห่างเหิน สายตากวาดมองเฉียวเวิ่นอย่างมีนัยยะ "เป็นคุณหนูจากจวนสกุลเฉียวหรือไม่ขอรับ"
เฉียวเวิ่นพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
ฉินฮุยเห็นนางแต่งกายไม่เหมาะสม กลับดูน่าสงสารน่าเห็นใจ ท่าทางเช่นนั้นทำให้ในใจนางรู้สึกผิดปกติไม่น้อย
จวนฉีอ๋องได้รับข่าวจากสายลับนานแล้วว่า คุณหนูที่จวนสกุลเฉียวส่งมาเป็นเจ้าสาวแก้เคล็ดวันนี้คือสายลับ แขกที่มาเป็นสักขีพยานในพิธีส่วนใหญ่ก็ล้วนมีจุดประสงค์แอบแฝง
หลังจากฉีอ๋องล้มป่วยลง ก็เก็บซ่อนอำนาจกลับมาซุ่มเงียบในจวนเพื่อฟื้นฟูร่างกาย ไม่เคยปรากฏตัวภายนอกอีกเลย
แม้จะว่ากันว่าท่านประชวร วิปลาส แต่ภายนอกก็ยังคงจ้องมองอย่างคุกคาม ต้องการสืบความจริงแท้ของท่าน อีกทั้งยังต้องการช่วงชิงอำนาจและอิทธิพลทั้งหมดที่ท่านเคยถือครอง
บัดนี้องค์รัชทายาทเฉินซีสมคบกับจวนสกุลเฉียวแล้ว เรื่องการส่งเจ้าสาวแก้เคล็ดให้ฉีอ๋องนี้ ก็คือคลื่นลมที่พวกเขาร่วมกันก่อกวนขึ้นในวังหลวง ทั้งยังต้องการใช้โอกาสนี้ส่งสายลับเข้ามาในจวนฉีอ๋อง อาศัยพวกแขกเหรื่อเหล่านี้สืบสถานการณ์จริงเท็จของจวนฉีอ๋องในยามนี้
บางทีอาจเพื่อทำลายความคลางแคลงใจของพวกเขา จึงถึงกับทำให้คุณหนูใหญ่ผู้ทรงเกียรติต้องอเนจอนาถเช่นนี้ แสดงละครฉากนี้ขึ้นมา ต้องการให้คนในจวนฉีอ๋องรู้สึกสงสารนาง เก็บนางไว้หรือ
ช่างน่าขันนัก
องค์ชายเป็นผู้ใดเล่า จะต้องมนตร์กลเล็ก ๆ พวกนี้ได้อย่างไร
หลังจากเข้ามาในจวนฉีอ๋อง ไม่นานแม่นมหวังก็ได้กลิ่น...คาวเลือดจาง ๆ ลอยแตะจมูก
ทั่วทั้งจวนเงียบสงัดราวกับสระน้ำนิ่ง พวกนางเหมือนกำลังเดินอยู่ในสุสานแห่งหนึ่ง ศาลารายคร่อมธาร ตึกรามแกะสลักวิจิตร ทุกสิ่งในสายตาล้วนงดงามประณีต ทว่ากลับแฝงกลิ่นอายแห่งความตายอยู่ทุกหนแห่ง
ไม่ไกลออกไป สาวใช้และข้ารับใช้หลายคนกำลังสาดน้ำขัดถูพื้น ผู้คนเหล่านี้เหมือนหุ่นปลอม เมื่อเห็นขบวนเจ้าสาวก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ราวกับพวกเขามองไม่เห็นอะไร ไม่ได้ยินอะไร เหมือนหุ่นเชิดไม้
มองไปที่พื้นซึ่งคนพวกนั้นกำลังขัดถูอีกครั้ง เห็นเด่นชัดว่าเป็นกองเลือดขนาดใหญ่!
แม่นมหวังสะดุ้งเยือก รู้สึกเพียงความหนาวเหน็บจากปลายเท้าถึงศีรษะ ขาอ่อนเปลี้ย แทบจะก้าวเดินไม่ไหว
แต่ในขณะนั้นเอง ฉินฮุยกลับเหมือนรับรู้ถึงความหวาดกลัวของนาง ยิ้มรื่นมองมา "ท่านแม่นมเป็นอะไรไป สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย"
แม่นมหวังผวาเฮือก โพล่งถามไปตามสัญชาตญาณ "พวกเขา...กำลังทำอะไรหรือ"
ฉินฮุยอธิบายอย่างไม่ใส่ใจนัก "ก็แค่บ่าวที่รู้ไม่รู้จักที่ต่ำน่ะ ศีรษะหลุดกลิ้ง เลือดไหลนองพื้นเต็มไปหมด คาวกลิ่นแรงเกินไป องค์ชายได้กลิ่นแล้วทรงปวดพระเศียร"
เมื่อเห็นฉินฮุยยิ้มพลางพูดราวกับเป็นเรื่องการปัดกวาดถูพื้นตามธรรมดา แม่นมหวังก็ตกใจจนหน้าซีดขาว
จริง เป็นความจริง คำเล่าลือพวกนั้น เป็นเรื่องจริงทั้งหมด!
ฉีอ๋องเป็นคนวิปลาสจริง ๆ เป็นคนวิปลาสที่ชอบเข่นฆ่า!
ฉินฮุยยิ้มจาง ๆ มองไปทางแม่นมหวัง "ท่านแม่นมไม่สบายหรือไม่ ต้องการไปพักผ่อนบ้างไหม"
"ไม่ ไม่ ไม่ต้อง..." วิญญาณของแม่นมหวังแทบจะหลุดลอยไปด้วยความตกใจ รีบโบกไม้โบกมือ ซุกตัวไปด้านหลังของเฉียวเวิ่นด้วยสัญชาตญาณ ใช้เฉียวเวิ่นเป็นโล่กำบัง
มองดูการกระทำตามสัญชาตญาณของแม่นมหวัง ฉินฮุยหลุบตาลงยิ้มจาง ราวกับคาดเดาความคิดของนางได้ก่อนแล้ว มีท่าทีเหมือนดูละครอยู่ไม่น้อย
และในขณะนั้น เฉียวเวิ่นสวมผ้าคลุมหน้าอยู่ นางมองไม่เห็นอะไรเลย ทำเพียงฟังพวกเขาพูดคุยอย่างว่าง่าย
คำพูดของฉินฮุยและแม่นมหวังทำให้นางรู้สึกว่า...คนในจวนฉีอ๋องช่างดีเหลือเกิน มีจิตใจดีเหลือเกิน
แม่นมหวังไม่สบาย ก็ให้นางไปพักผ่อน ที่จวนสกุลเฉียว ไม่มีเรื่องดีเช่นนี้หรอก ไม่สบายก็ต้องทำงาน
บางทีอาจเป็นเพราะเฉียวเวิ่นแสดงออกอย่างสุขุมเกินไป ทั้งตัวก็หนักแน่นสงบนิ่ง ฉินฮุยจึงอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองเฉียวเวิ่นอีกหลายตา แววตาแฝงการพิเคราะห์และเคลือบแคลง
แต่เขาไม่รู้เลยว่า เฉียวเวิ่นเพียงแต่เข้าใจว่า วันนี้พิธีแก้เคล็ดมีกฎเกณฑ์มากมาย นางไม่กล้าเอ่ยปากส่งเดชก็เท่านั้น
ไม่นาน ก็มีคนมานำพาเฉียวเวิ่นเดินเข้าไปด้านใน พานางไปทำพิธีคำนับสักการะ
ในห้องโถงพิธีเงียบเชียบสงัดเยือกเย็น บนแท่นบูชาชั้นสูง มีเพียงแผ่นป้ายวิญญาณสองป้าย เย็นเฉียบไร้ชีวิต นอกเหนือจากเฉียวเวิ่นแล้ว ไม่มีใครที่มีลมหายใจอยู่สักคน ยิ่งไม่เห็นแม้แต่เงาของฉีอ๋อง
ผู้ที่ทำพิธีคำนับสักการะร่วมกับเฉียวเวิ่น โดยธรรมชาติแล้วย่อมไม่ใช่ฉีอ๋อง แต่เป็นไก่ตัวผู้ตัวหนึ่งที่มีขนสีสดใส แววตาดุดัน
แขกที่มีอยู่น้อยนิดอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยิ่งเงียบกริบราวกับจั๊กจั่นในฤดูหนาว ไม่กล้าแม้แต่จะปริปาก เกรงว่าจะทำให้ไก่ตัวนั้นตกใจ ยิ่งเกรงจะทำให้ผู้ใดที่สมควรเกรงกลัวตื่นตระหนก
ในทางกลับกัน เฉียวเวิ่นกลับไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ เลย
แม้ว่าการเคลื่อนไหวจะไม่ค่อยต่อเนื่องนัก หากถูกผ้าคลุมหน้าบดบังศีรษะไว้ การทำสิ่งใดก็ดูซุ่มซ่ามไปบ้าง แต่เมื่อเทียบกับแขกด้านข้างและแม่นมหวังที่หน้าซีดเขียว กลับสงบนิ่งได้อย่างน่าหวาดหวั่น
ฉินฮุยจับจ้องเฉียวเวิ่นอย่างพินิจพิเคราะห์ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกหวาดหวั่นใจ
เห็นเพียงเฉียวเวิ่นอุ้มไก่ตัวนั้นไว้ในอ้อมอกอย่างเงียบเชียบ ค่อย ๆ โค้งกายทำความเคารพ บางครั้งยังเผลอหนีบปีกไก่ตัวผู้ไว้ ไก่ตัวนั้นกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
ฉินฮุยขมวดคิ้วแน่น
ผู้อื่นไม่รู้ แต่ฉินฮุยเข้าใจดีว่า ภาพตรงหน้านี้มันเกินเหตุผิดวิสัยเพียงใด
ไก่ตัวผู้ในมือเฉียวเวิ่นนั้น จริง ๆ แล้วฉินฮุยเป็นคนเลี้ยงขึ้นเอง
สัตว์เดรัจฉานตัวนี้ทั้งดุร้ายทั้งเลือกเล่นกับคน ข่มขู่ผู้ที่อ่อนแอแต่เกรงกลัวผู้ที่แข็งแกร่งกว่า มักจงใจจิกคนคลุ้มคลั่ง พละกำลังน่าตกใจ ทั่วทั้งจวนฉีอ๋อง นอกจากองค์ชายที่มันไม่กล้าล่วงเกินแล้ว คนและสัตว์อื่นล้วนถูกมันรังแกจนทั่วหน้า
ฉินฮุยตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ทดสอบปฏิกิริยาของเฉียวเวิ่น ดังนั้นเขาจึงไม่ได้มัดปีกมัน ไม่ได้ล่ามขา จงใจจะปล่อยให้มันก่อกวน
แต่เมื่อรออยู่ครู่ใหญ่ ฉินฮุยกลับยิ่งมองยิ่งรู้สึกหวาดหวั่น — ตอนที่บ่าวรับใช้วางไก่ตัวผู้ลงในมือของเฉียวเวิ่น ไก่ตัวนั้นไม่ดิ้นรนขัดขืน
ตอนคำนับฟ้าดิน ไก่ตัวนั้นก็ไม่ดิ้นรนขัดขืน
ตอนคำนับแท่นบูชา ไก่ตัวนั้นเริ่มสั่นสะท้าน
ในตอนท้าย ไก่ตัวผู้ที่ปกติทั้งดุร้ายทั้งชอบรังแก ในอ้อมกอดของเฉียวเวิ่น กลับเชื่องนิ่มราวกับปุยสำลี
ฉินฮุยที่ปกติหนักแน่น ในยามนี้ก็อดไม่ได้ที่จะสั่นคลอนบ้าง
คุณหนูจากจวนสกุลเฉียวผู้นี้ แท้จริงมีที่มาอย่างไรกันแน่
ไก่ตัวนี้ก็เพียงต่อหน้าองค์ชายเท่านั้น ถึงจะเชื่องเชื่อฟังเช่นนี้
สิ่งที่ฉินฮุยไม่รู้ก็คือ ในตอนนี้ ภายใต้ผ้าคลุมหน้า ในมุมที่ผู้อื่นมองไม่เห็น เฉียวเวิ่นออกแรงจนเกือบหมดเรี่ยวแรงจับขาไก่ตัวผู้ไว้ ลูบคลำปีกของมัน กลัวว่ามันจะวิ่งหนี
ดวงตาทั้งคู่ของนางจ้องมองไก่เป็นประกายวาววับ แววตาเป็นประกายอย่างน่าตกใจ พลางกลืนน้ำลาย รำพึงในใจว่า อ้วนชะมัด...กลิ่นหอมไก่ช่างหอมจริง ๆ!
เนื้อย่างปีกหนามาก ไก่ตัวนี้เลี้ยงได้ดีนักหนา!
ใช้ทำน้ำต้มจืดไม่ได้เด็ดขาด น้ำต้มจืดไม่น่ากินกับข้าว
ต้องผัดสามถ้วย ใส่เกลือเยอะ ๆ กินกับข้าวสวย ดีที่สุดถ้าเพิ่มเห็ดหอมด้วย นางคงกินได้สักสี่มื้อ ไม่สิ ห้ามื้อ...มื้อสุดท้าย กินเนื้อหมดแล้ว ก็เอาผัดสามถ้วยราดข้าวเติมน้ำมันหมูนิดหน่อยให้ฉ่ำ นางกินเปล่า ๆ ได้ตั้งถาดใหญ่
ขนที่ถอนออกมาก็เสียเปล่าไม่ได้ ใช้ทำผ้าคลุมไหล่สักผืนได้ อย่างนี้เวลานอนกลางคืน ลมจะได้ไม่แทรกซึมเข้าทางลำคอ ช่างสบายแค่ไหนกัน!
เฉียวเวิ่นกลืนน้ำลายอย่างยากเย็นอีกครั้ง จับไก่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
ไก่ตัวผู้ตัวนี้ถูกคลุกคลีกับมนุษย์มาตั้งแต่เล็ก ไม่ใช่ไก่ธรรมดา สัมผัสได้ก่อนแล้วว่ามีพลังสังหารแผ่ออกมาจากกระหม่อม สัญชาตญาณที่หกของสัตว์ทำให้มันเข้าใจ ว่าหญิงคนนี้ไม่เหมือนกับคนอื่นในจวน
คนคนนี้มันอยากกินมันจริง ๆ!
ไก่ตัวผู้หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง ตัวสั่นแรงกว่าเดิม