“ดูเหมือนสิ่งที่ฉันพูดไป เธอยังจำไม่ได้สินะ”
น้ำเสียงของเฉิงเจี่ยนโจวเย็นเยียบถึงขีดสุด ไม่มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย ซ่งเจียจิ่งรู้สึกเพียงว่าเลือดในร่างไหลย้อนกลับ
เฉิงเจี่ยนโจวรู้ได้ไงว่าเป็นเธอ? เธอไม่ได้ใช้ของจากที่บ้านเลยนะ แม้แต่เบอร์โทรก็สมัครใหม่
“พี่ชาย พี่พูดเรื่องอะไรกัน?” ซ่งเจียจิ่งกัดฟันไม่ยอมรับ ปากยังแข็ง แต่ในใจรู้ดี ถ้ารับเมื่อไหร่ จุดจบไม่มีทางดีแน่
“ซ่งเจียจิ่ง เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไร? เธอคิดจะทำลายกุยเป่าให้สิ้นซากเลยใช่ไหม โพสต์นั้นถ้าโพสต์ออกไป กุยเป่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง เธอเคยคิดบ้างไหม?”
ซ่งเจียจิ่งรู้ดีแก่ใจ—นั่นแหละคือสิ่งที่เธออยากเห็นแท้ ๆ แต่สถานการณ์นี้ต้องปากแข็งเข้าไว้ เธอยังคงตีหน้าน่าสงสารต่อไป: “ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าพี่พูดเรื่องอะไร”
เฉิงเจี่ยนโจวไม่พูดมากความกับเธออีก ทิ้งท้ายเพียงประโยคเดียว: “ในเมื่อกล้าทำ ก็ต้องกล้ารับผลที่ตามมา” จากนั้นก็วางสาย
ซ่งเจียจิ่งรู้ว่าเฉิงเจี่ยนโจวพูดด้วยความมั่นใจขนาดนี้ ต้องมีหลักฐานในมือแน่ ๆ แผนเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอ ต่อหน้าตระกูลเฉิงแล้ว ไม่มีทางหลบซ่อนได้เลย
จะให้ปล่อยเฉิงฝูรั่วไปงั้นเหรอ?
ทำไมกัน? ชีวิตที่มั่นคงของเธอพังพินาศไปหมดแล้ว แล้วทำไมเฉิงฝูรั่วต้องได้ดีกว่าเธอ?
ซ่งเจียจิ่งรอคอยอยู่นาน แต่ก็ไม่เห็น “ผลที่ตามมา” นั่นเสียที จนกระทั่งโจวเสี่ยวเหยียนมาหา และบอกให้เธอคืนเงินอย่างอ้อมค้อม ตอนที่เธอไปกดเงิน ถึงได้รู้ว่าบัตรถูกอายัด—เพิ่งจะเข้าใจ นี่สินะคือบทลงโทษ