"รั่วรั่ว ฉันไปก่อนนะ เธอไม่ให้ฉันไปส่งจริง ๆ เหรอ"
เจียงเหวินซิน เพื่อนที่ไปช้อปปิ้งด้วยกันกับเฉิงฝูรั่ว ถามอย่างอดเป็นห่วงไม่ได้
เฉิงฝูรั่วส่ายหน้า แล้วเอ่ยอย่างเขิน ๆ ว่า "ไม่ต้องจริง ๆ จ้ะ ซินซิน อีกเดี๋ยวเสิ่นอี้เจินมารับฉัน…"
เจียงเหวินซินเข้าใจในทันที เธอส่งสายตาหยอกเย้าให้เฉิงฝูรั่วแล้วแซวว่า "งั้นฉันไม่ขอเป็นก้างขวางคอแล้วกัน"
พอยานพาหนะลับสายตาไปจากถนน เฉิงฝูรั่วก็ละสายตากลับมา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา บังเอิญเสิ่นอี้เจินส่งข้อความมาพอดี บอกว่าอีกสิบนาทีจะถึง ให้เฉิงฝูรั่วไปรอในร้าน
ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว ผู้คนบนถนนก็บางตา เฉิงฝูรั่วตอบข้อความไปพลางเดินไปทางร้านกาแฟแห่งหนึ่ง
เพิ่งเดินมาถึงมุมตึก ก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่ง โทรศัพท์ของเฉิงฝูรั่วหลุดมือตกพื้น จอดับสนิท
"ขอโทษครับ ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ…"
ชายร่างเล็กผอมสวมเสื้อฮู้ดสีดำมองเฉิงฝูรั่วด้วยสีหน้าเสียใจ ท่าทางลนลาน หงอจนเนื้อหงอจนตัว
เฉิงฝูรั่วขมวดคิ้วมองโทรศัพท์ที่พัง แล้วข่มอารมณ์เอ่ยกับคนที่เอาแต่พร่ำขอโทษว่า "คราวหลังก็ระวังหน่อย"
พูดพลางก็ย่อตัวลงเก็บโทรศัพท์ที่พัง ทันทีที่ย่อลง ก็ได้กลิ่นหอมโชยขึ้นมา แล้วค่อย ๆ หมดสติไป
เมื่อเฉิงฝูรั่วฟื้นขึ้นอีกครั้ง รอบตัวมืดสนิท มือเท้าถูกมัด ขยับตัวไม่ได้
เสียงของเสี่ยวหยวนดังขึ้น "พี่สาว พี่ไม่เป็นไรนะ"
เฉิงฝูรั่วส่ายหน้า เสียงแผ่วเบา "พี่ไม่เป็นไร เสี่ยวหยวน ที่นี่คือที่ไหน"
"ซ่งเจียจิ่งเลวมากเลย เธอเอาข้อมูลของพี่สาวไปบอกให้ไอ้โรคจิตฆาตกรเนี่ย นี่พี่สาวอยู่ห้องใต้ดินของบ้านไอ้โรคจิตนั่น" เสี่ยวหยวนแทบระเบิดอารมณ์