ปลายสายโทรศัพท์ ฟูจินเฉียวหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
แสงเย็นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดลงบนใบหน้า ทำให้คิ้วและดวงตาของเขาดูลึกล้ำยิ่งขึ้น
“หยางหยางยังไม่นอนอีกเหรอ?”
“วันนี้หนูคุยกับแม่เยอะมากเลยค่ะ” สุยหยางพูดเสียงเบา
“แล้วตอนนี้มีความสุขหรือยัง?”
“มีความสุขมากค่ะ”
เธอพูดจบก็เว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมว่า “แล้วก็ขอบคุณมากนะคะ ฟูจินเฉียว”
ฟูจินเฉียวหัวเราะเบา ๆ
“พี่ไม่ได้ทำอะไรเลย หยางหยางจะขอบคุณพี่ทำไม?”
“ยังไงก็ต้องขอบคุณค่ะ”
“ได้” เขาคล้อยตามเธอ “งั้นพี่รับคำขอบคุณไว้แล้วนะ”
มุมปากของสุยหยางยกขึ้นบาง ๆ
“ฟูจินเฉียว”
“หืม?”
“พรุ่งนี้หนูเอาอาหารเช้ามาให้พี่ดีไหมคะ?”
ฟูจินเฉียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ดีสิ” เขาพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงเจือความคาดหวังอย่างเห็นได้ชัด “พี่ตั้งตารออาหารเช้าของหยางหยางเลย”
สุยหยางเขินเล็กน้อยเมื่อได้ยินเขาพูดอย่างนั้น
“แต่หนูอาจทำไม่อร่อยเท่าไรก็ได้นะคะ”
“ของที่หยางหยางทำ พี่กินหมดอยู่แล้ว”
“พี่อย่าเพิ่งพูดแบบนั้นสิคะ” สุยหยางพูดอย่างจริงจัง “ถ้าไม่อร่อยขึ้นมาล่ะ?”
“ถึงอย่างนั้นก็จะกินให้หมด”
สุยหยางยกมือปิดปากหัวเราะสองครั้ง พอได้ยินเขาเร่งให้เธอเข้านอนจากปลายสาย จึงเหลือบดูเวลา
“ดึกขนาดนี้แล้วเหรอคะ”
“อืม เพราะงั้นหยางหยางต้องไปนอนได้แล้ว”
“อ๋อค่ะ”
“ฝันดีนะ หยางหยาง”
“ฝันดีค่ะ ฟูจินเฉียว”
“ขอให้ฝันดีนะ”
หลังวางสาย ห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ฟูจินเฉียวก้มมองหน้าจอโทรศัพท์
บนหน้าจอยังคงเป็นรูปโปรไฟล์ของสุยหยาง เป็นรูปที่เธอส่งมาให้เขาเล่น ๆ ก่อนหน้านี้ ในภาพหญิงสาวหันข้าง มุมปากมีรอยยิ้มบางเบา ดวงตาสุกใสเมื่อแสงแดดส่องกระทบ
ฟูจินเฉียวยื่นมือออกไป ใช้ปลายนิ้วแตะใบหน้าของเธอผ่านหน้าจอเบา ๆ
ครู่หนึ่ง เขาจึงวางโทรศัพท์ลงข้างตัว แล้วหันไปมองคอมพิวเตอร์
บนหน้าจอเป็นข้อมูลสืบค้นที่เพิ่งส่งมา