ฟูจินเฉียวพูดอย่างหนักแน่นไม่มีแววลังเล
เขาค่อย ๆ เช็ดน้ำตาบนใบหน้าของสุยหยางอย่างอดทน เบามือราวกับกลัวว่าจะทำให้เธอเจ็บ
“หยางหยางไม่ได้ทำอะไรผิด และก็ไม่ใช่คนไม่ดี” เขามองดวงตาแดงก่ำของเธอ น้ำเสียงจริงจัง “เธอแค่รู้สึกเสียใจ ซึ่งเป็นเรื่องปกติ”
สุยหยางสูดจมูกเบา ๆ ขนตาเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา หลุบลงมาปรกอยู่ตรงหน้า
“แต่แม่ดีกับฉันมาก” สุยหยางพูดเสียงเบา “ลุงคนนั้นก็ดีกับฉันเหมือนกัน จริง ๆ แล้ว…ฉันก็ยินดีกับพวกเขานะ”
ระหว่างพูด นิ้วมือของเธอก็ค่อย ๆ กำชายกระโปรงแน่นขึ้น
“แต่เขาก็ยังแย่งแม่ของฉันไป”
เมื่อพูดประโยคสุดท้ายจบ เสียงของสุยหยางก็เบาจนแทบไม่ได้ยิน
ปลายนิ้วของฟูจินเฉียวชะงัก สายตาจับจ้องใบหน้าของเธอ
“หยางหยางคิดว่าเขาแย่งคุณป้าไปงั้นเหรอ?”
สุยหยางไม่ได้ตอบทันที ผ่านไปเนิ่นนานกว่าจะพยักหน้าเบา ๆ
“เมื่อก่อนแม่มีแค่ฉันคนเดียว” เธอพูด “หลังเลิกงานแม่จะมารับ จะกินข้าวเป็นเพื่อนฉัน วันหยุดสุดสัปดาห์ก็พาไปซื้อของด้วยกัน แต่ตอนนี้แม่มีคนที่ชอบแล้ว ก็เลยต้องแบ่งเวลาให้เขามากมาย”
“ฉันรู้ว่าพูดแบบนี้ไม่ดี” สุยหยางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาลวก ๆ “ฉันก็รู้ว่าแม่ไม่ควรมีแค่ฉัน แม่ควรมีชีวิตของตัวเอง แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่า…แม่ไม่ได้ต้องการฉันมากเหมือนเดิมแล้ว”
ฟูจินเฉียวไม่ได้รีบเกลี้ยกล่อมให้เธอใจกว้าง เพียงนั่งฟังเงียบ ๆ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาถึงเอ่ยขึ้นว่า “หยางหยางคิดว่าคุณป้ารู้เรื่องที่เธอคิดอยู่หรือเปล่า?”
สุยหยางส่ายหน้าเบา ๆ
“ฉันไม่กล้าบอกแม่”
“ฉันกลัวว่าแม่จะยอมสละสิทธิ์ในการไล่ตามความสุขเพราะฉัน” เธอเม้มริมฝีปาก พูดเสียงเบา “แม่ทุ่มเทให้ฉันมามากแล้ว ฉันไม่ควรเป็นภาระของแม่อีก”
หว่างคิ้วของฟูจินเฉียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
“หยางหยาง”
“อย่าพูดถึงตัวเองแบบนั้น”
สุยหยางมองเขานิ่งงัน
ฟูจินเฉียววางกระดาษทิชชูในมือลงข้าง ๆ แล้วโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สบตาเธอในระดับเดียวกัน