สุยหยางหันกลับมา ดวงตาโค้งเป็นรอยยิ้มก่อนวิ่งไปหาแม่
“แม่ก็สวยมากเหมือนกันค่ะ”
“เรียบร้อยหรือยัง?”
“เรียบร้อยแล้วค่ะ”
สุยหยางคล้องแขนแม่ ก้มมองชายกระโปรงของตัวเอง
“แม่คะ เดี๋ยวถ้าหนูเดินแล้วสะดุดล้มขึ้นมาจะทำยังไงคะ?”
“เมื่อกี้ซ้อมได้ดีไม่ใช่เหรอ?”
“เมื่อกี้ไม่มีคนมองเยอะขนาดนี้นี่คะ”
แม่สุยบีบมือเธอเบา ๆ
“ตื่นเต้นเหรอ?”
“นิดหน่อยค่ะ”
“งั้นก็คล้องแขนแม่ไว้แน่น ๆ” แม่สุยยิ้มปลอบ “ใครมองลูก ลูกก็มองกลับไปอย่างเปิดเผยเลย สุยหยางของเราสวยขนาดนี้ คนที่ควรตื่นเต้นคือพวกเขาต่างหาก”
สุยหยางถูกแม่หยอกจนหัวเราะออกมา
“ค่ะ”
ภายในห้องจัดเลี้ยงสว่างไสวด้วยแสงไฟ
โคมระย้าคริสตัลห้อยลงมาจากเพดานสูง แสงไฟทอดลงท่ามกลางกลิ่นหอมจากเสื้อผ้าและเงาร่างที่แต่งกายงดงาม แขกที่ได้รับเชิญส่วนใหญ่ล้วนสนิทสนมกับตระกูลเซี่ย เสียงพูดคุยหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะรอบบริเวณ แม้จะดูสบาย ๆ ทว่าสายตาก็มักเหลือบมองไปยังชั้นสองโดยไม่รู้ตัว
ไม่นานนัก เซี่ยเฉิงหยวนก็พาแม่สุยกับสุยหยางเดินออกมา
บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงค่อย ๆ เงียบลง
เซี่ยเฉิงหยวนกล่าวขอบคุณแขกเหรื่อก่อน จากนั้นจึงหันไปแนะนำคนข้างกายอย่างเป็นทางการ
“นี่คือภรรยาของผม สุยชูยวน”
สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดที่สุยหยาง น้ำเสียงก็อ่อนโยนลงเล็กน้อย
“นี่คือลูกสาวของผม สุยหยาง”
สุยหยางคล้องแขนแม่แล้วพยักหน้าให้แขกด้านล่างเบา ๆ
ตรงมุมหนึ่งของห้อง เหวินหยวนมองคนบนเวทีอย่างเหม่อลอย สีเลือดบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไป
สุยหยาง
เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
ในชาติก่อน สุยหยางเป็นเพียงนักเรียนทุนที่ย้ายมาจากหนานเฉิง ครอบครัวยากจน อาศัยอยู่กับแม่ในห้องเช่าแคบ ๆ
เธอควรเป็นเด็กสาวจากสลัมที่ใครจะเหยียบย่ำให้จมดินเมื่อไรก็ได้
แต่ตอนนี้ สุยหยางกลับยืนอยู่ข้างเซี่ยเฉิงหยวน และได้รับการเรียกขานว่าเป็นลูกสาวจากปากเขาเอง