สุยหยางเบือนหน้าไปมองฟูจินเฉียว เมื่อเห็นสีหน้าหม่นหมองของเขา เธอก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แววตาเปี่ยมรอยยิ้มใสกระจ่าง
กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ไม่ง่าย เธอจะปล่อยให้ใครมาทำลายทุกอย่างไม่ได้เด็ดขาด
ไม่ว่าจะเหวินหยวนหรือถังชูเฟย หากอยู่เฉย ๆ ไม่มายุ่งกับเธอก็แล้วไป แต่ถ้าคิดจะยื่นมือมาถึงตรงหน้า เธอก็ไม่เกรงใจเหมือนกัน
ราตรีด้านนอกเย็นเยียบลงเรื่อย ๆ ทั้งสองไม่ได้อยู่ต่ออีกนาน ไม่นานก็เดินย้อนทางเดิมกลับไปยังวิลล่า
ตอนสุยหยางกลับถึงห้องก็เลยเที่ยงคืนไปแล้ว
ตอนแรกเธอแค่นอนไม่ค่อยหลับ แต่พอออกไปเดินเล่นมารอบหนึ่ง ความง่วงกลับถาโถมเข้ามาเสียหมด หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เธอก็มุดเข้าไปในผ้าห่ม โดยไม่มีโอกาสตอบข้อความราตรีสวัสดิ์ที่ฟูจินเฉียวส่งมา
เธอหลับยาวจนถึงบ่ายของวันถัดไป
ม่านหนาหนักบังแสงแดดไว้เกือบหมด ห้องจึงยังคงมืดสลัว สุยหยางคลำหาโทรศัพท์ข้างหมอน กะพริบตามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพบว่าตอนนี้บ่ายสองกว่าแล้ว
โชคดีที่ทางโรงเรียนจงใจพาพวกเขามาถึงประเทศเอ็มล่วงหน้าสองวัน เพื่อปรับเวลานอน วันนี้ไม่มีกำหนดการอย่างเป็นทางการ ครูผู้ดูแลคณะเพียงให้พวกเขาทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมรอบ ๆ ตามอัธยาศัย
บนหน้าจอโทรศัพท์มีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านกว่าสิบข้อความ
ของฟูจินเฉียวมีเพียงไม่กี่ข้อความ
【ตื่นหรือยัง?】
【ในครัวมีโจ๊กนะ ตื่นแล้วบอกฉัน เดี๋ยวเอาขึ้นไปให้】
【ยังไม่ตื่นอีกเหรอ? ราชาหยางหยาง】
ข้อความที่เหลือทั้งหมดมาจากเฮ่อซือซาน
【หยางหยาง ตื่นหรือยัง?】
【เกิดเรื่องแล้ว】
【ถังชูเฟยเข้าโรงพยาบาลแล้ว】
ความง่วงของสุยหยางจางลงไปบ้าง เธอเลื่อนอ่านข้อความลงมา ไม่นานก็เข้าใจเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ
เช้าวันนี้ ตอนถังชูเฟยออกไปข้างนอก เขาเจอผู้หญิงคนหนึ่งจากวิลล่าข้าง ๆ
อีกฝ่ายเกือบหกล้มตอนก้าวลงบันได ถังชูเฟยจึงยื่นมือไปพยุง ทว่าท่าทางของทั้งคู่เมื่อมองจากสายตาคนอื่นกลับเหมือนกำลังกอดกัน