คุณครูผู้ดูแลทีมดีใจจนแทบหุบยิ้มไม่ลง
เขาถือใบคะแนนอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะโทรศัพท์ไปหาผู้บริหารโรงเรียนและผู้รับผิดชอบการแข่งขันแยกกัน ระหว่างคุย เขาพยายามรักษาท่าทีสุขุมสมกับเป็นครู ทว่ามุมปากที่แทบจะยกขึ้นไปถึงหูกลับกดลงไม่อยู่
ค่ำคืนหลังการแข่งขันสิ้นสุดลง ทางโรงเรียนได้ประสานงานกับผู้จัดงาน แล้วจัดงานเลี้ยงฉลองชัยขึ้นเป็นพิเศษที่ห้องจัดเลี้ยงเล็กของโรงแรมในคฤหาสน์
ผู้ร่วมงานล้วนเป็นนักเรียน แชมเปญในหอแก้วบรรจุน้ำผลไม้ ส่วนโต๊ะยาวก็เต็มไปด้วยอาหารที่เชฟของโรงแรมเตรียมไว้
คุณครูผู้ดูแลทีมยืนอยู่กลางห้องจัดเลี้ยง มือถือแก้วน้ำส้มไว้
“การแข่งขันครั้งนี้เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นหลายอย่าง แต่ทุกคนก็ยืนหยัดจนถึงที่สุด”
“ถึงถังชูเฟยจะไม่ได้ลงแข่ง แต่อาการบาดเจ็บก็ทรงตัวแล้ว ส่วนนักเรียนคนอื่น ๆ ต่างก็ทำผลงานได้ยอดเยี่ยม โดยเฉพาะสุยหยางกับฟูจินเฉียว ที่คว้าแชมป์และรองแชมป์มาให้โรงเรียน”
ขณะกล่าว รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ยิ่งกว้างขึ้น
“ครูภูมิใจในตัวพวกเธอ”
ทุกคนยกแก้วขึ้นพร้อมกัน
“ชนแก้ว!” สุยหยาง
เสียงแก้วกระทบกันใสดังกังวานต่อเนื่องไปทั่วห้องจัดเลี้ยง
ไม่นานสุยหยางกับฟูจินเฉียวก็ถูกล้อมอยู่ตรงกลาง
วันนี้สุยหยางดูไม่ค่อยสดใสนัก
อาการปวดหน่วงจากประจำเดือนทรมานเธอเป็นพัก ๆ มาตั้งแต่ช่วงบ่าย ตอนขึ้นรับรางวัลเธอยังฝืนประคองตัวไหว แต่พอถึงงานเลี้ยงฉลองชัย ใบหน้าก็เริ่มซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
เธอจิบน้ำอุ่นในแก้ว กำลังจะหาที่นั่งพัก จู่ ๆ เสียงของฟูจินเฉียวก็ดังขึ้นข้างกาย
“ไม่สบายเหรอ?”
สุยหยางเงยหน้าขึ้น
ฟูจินเฉียวกำลังขมวดคิ้วมองเธอ
เธอไม่ได้ฝืนทำเป็นไม่เป็นไร เพียงพยักหน้าเบา ๆ
“นิดหน่อย”
พูดจบ สุยหยางก็เอนน้ำหนักส่วนใหญ่ไปพิงเขา เสียงของเธอเบาลงด้วย